Dit verhaal vind je terug in ‘Geluk, dé handleiding’, een episodische roman over rouw, schuld, lust en bipolariteit. Het bevat autofictie, maar ook sciencefiction, fantasy, horror en magisch realisme. Dit debuut van Marius Vahlkamp is nu uit bij Poespa Producties en kan besteld worden in de boekhandel én rechtstreeks bij de uitgever (mail de uitgever op info@poespaproducties.be). Meer informatie over ‘Geluk’ vind je https://www.johnnybekaert.be/poespa-uitgaven-Geluk-de-handle

´Een pakje? Voor mij?´  Harold stak zijn hand uit om het in bruin papier gewikkelde pakketje van de bode aan te nemen. Deze aarzelde even en drukte het toen in Harolds hand. Voordat Harold “bedankt” had kunnen zeggen, had de man zich al omgedraaid en haastte de gang door naar de trappen.  Bij het sluiten van de deur van zijn werkkamer viel zijn blik op de spiegel naast de deur en zag waarom de man even geaarzeld had. Haar dat in pieken alle kanten opstond, bloeddoorlopen ogen

Op een mooie ochtend in april reden de karren van het circus het gehucht Harmony in Indiana binnen, de een na de ander, langs de hoofdweg uit het oosten, tot ze bij het grasveld aan de rivieroever kwamen, naast de Chadwick pont. De opschriften op de karren gaven aan dat dit Doc Fitzroy’s Magische Show was, het thuis van opzienbarende bezienswaardigheden. De paar kinderen die buiten waren, volgden de karren, in de hoop de vrouw met de baard te zien, de sterkste man op Aarde, o

Dit verhaal is eerder verschenen in: Alice, Nieuwe avonturen in Wonderland De Celadon bruist van leven. Alice, de Egel en de Flamingo kijken gebiologeerd naar de kolkende rivier. Dit is hun vaste plekje op waterdag, de eerste dag van het Wonderlandse weekend. Waar de vrienden zitten gaat de Celadon in trapjes naar beneden. De stroomversnellingen zijn indrukwekkend. Puntige rotsen steken boven het woeste water uit en geven het geheel een dramatische aanblik. Hoe groot is de kr

Dit verhaal is eerder verschenen in: Alice, Nieuwe avonturen in Wonderland ´BEN JIJ NIET EEN BEETJE VERKIKKERD OP DE GRAVIN?´ —CABBIE DENKT ER HET ZIJNE VAN. Het leven van een lakei is niet gemakkelijk. Cecil Algernon Benedict O’Frog of Cabbie Frog, zoals zijn vrienden hem noemen, beleeft een moeilijke dag. Zijn hooghartige collega, de lakei van de Hartenkoningin, overhandigde hem gisteren een brief voor de Gravin. Zo is het allemaal in het honderd gelopen.  De envelop was

De keuken gaf de doorslag. Hij zag het op haar gezicht: hier kon ze zich helemaal uitleven met haar hobby. Ze zou de gerechten tentoonstellen op het keukeneiland en dan zouden hij en Simone - wel vanuit haar kinderstoeltje natuurlijk - alle recepten voor haar nieuwe kookboek beoordelen.  De medewerker van de woningbouwcorporatie klapte trots op het fornuis met zes kookpitten.  ‘Dit fornuis is geheel elektrisch en dankzij de zonnepanelen zal het gebruik extra zuinig zijn.’  ‘I

I. EEN RONDJE OPROEPEN ‘Hoeveel uitsteeksels bezit de gemiddelde Aardse dwaler?’  ‘De Aardse dwaler bezit vier grote uitsteeksels en een twintigtal kleinere.’  ‘Zijn alle uitsteeksels in de ondergrond verzonken?’  ‘Nee, de Aardse dwaler gebruikt twee grote uitsteeksels om zich voort te bewegen.’  [...]  ‘Slechts twee?’  Lina kneep haar ogen dicht en telde tot tien.  ‘Heeft u een andere zoekopdracht?’  [luid geloei]  ‘Uw uitroep van ongeloof staat genoteerd in onze databank. A

Ze noemde het haar vleesbloem. Een grapje in het begin. Zo eentje dat je maakt met een half oog op de klok en een glas lauwe rosé tussen je knokkels, ergens tussen het avondeten en het tandenpoetsen. Maar zelfs toen, toen het nog niet meer was dan een vreemde huidverdikking in haar lies, voelde het anders. Alsof het al luisterde.  Maureen werkte in de wasserette aan de Molenstraat, al negen jaar lang. Ze kende elke vlek bij naam: het ijzerige randje van bloed, de olie van sna

Oswald was het ontbijt aan het klaarmaken, en toen Sylvia uit de badkamer kwam zei hij:  ´Er is iets vreemds daarbuiten. Kijk maar even uit het raam.´  Sylvia wierp een blik naar buiten, keek op haar horloge en zei:  ´Het is zeven uur en nog altijd donker. En de hemel gaat niet schuil achter een dik wolkendek. Ik kan de sterren zien. Waar blijft de zonsopgang?´  ´We hebben die blijkbaar gemist,´ zei Oswald. ´Zeggen ze niet dat de zon altijd opkomt? Wel, vandaag dus niet.´  ´M

Dit is het openingsverhaal van de bundel ‘Anderen’ – meer info op www.wettum.org/anderen Als ebook bij www.kobo.com/nl/nl/ebook/anderen Paperback bij bol, amazon of www.wettum.org/bestellen ‘Hoogst merkwaardig.’  Eerste luitenant Alex van Nieman kan zijn lach niet onderdrukken. Hij heeft in zijn lange carrière veel expedities voor brandstofonderzoek begeleid. Elke keer zijn er exospecialisten aan boord en bij hun eerste metingen gebruiken ze allemaal precies dezelfde woorden.

De wind die vanaf het Mistogebergte naar beneden streek, had veel weg van een dief. Hij stal de warmte uit Silara's botten en het stof van de eindeloze weg, niet enkel het fysieke stof dat op haar kleren en in haar poriën drong, maar ook het stof van herinneringen die langzaam vervaagden naarmate nieuwe ervaringen hun plaats innamen. Ze trok haar grove sjaal van geitenwol strakker, een geschenk van een herder in de uitlopers van de Hindi Kash. Haar vingers, getekend door de i

Dit verhaal is eerder gepubliceerd in jaarboek Ganymedes-24 Zowel de mist als de man waren grijs. Het was een koude, grijze januari dag die veel te vroeg eindigde in grijze mist die een laag rijp achterliet op de takken van de kale bomen. De warme adem van de grijze man dreef in een wolkje van hem weg. Zijn grijsheid was een deel van hem, van zijn huid, zijn haar en zijn grijze pak met daarover de lange grijze winterjas. Onder een arm droeg hij een broodtrommel, onder de ande

Hij was eerder dan nodig. Zoals altijd. Niet uit nervositeit, zei hij wanneer mensen er iets van vonden, maar uit respect voor de voorbereiding. Tijd was geen klok, maar een ruimte waarin je je kon oriënteren, als je maar vroeg genoeg begon. De koffiekop op tafel was van glas, met een subtiele groef aan de rand. Hij draaide het oortje naar zijn linkerhand, een automatisme. Het scherm tegenover hem toonde de notulen van de vorige intervisie. Ongemarkeerd. Hij las ze niet. Hij

Het ochtendlicht valt op de lakens. Nadine is net wakker. Ze gaat tegen het hoofdeinde van het bed zitten en kijkt naar de man naast haar. Hij heet Charles. Charles de Pélichy. Om heel precies te zijn: Charles de Pélichy de derde, want al wat goed is, bestaat uit drie stuks. Het is twijfelachtig of Charles zich háár naam nog herinnert. Het maakt ook niet zoveel uit. Gisteravond noemde ze zichzelf Clara. Nadine heeft daar een theorie over: haar pseudoniem moet dat van haar pro

‘Égalité: bez buldirabiz!’ (‘Gelijkheid: wij kunnen dat!’) nationaal motto van Bruatië, trots lid van de Frans-Russische federatie ‘De kaart is wel degelijk het gebied.’ Albrecht Korzabska (2012-2131), hoofdaandeelhouder van LLCI, Bruatisch staatsbedrijf met winstoogmerk In de boomgaard woekerde een schroothoop van verroeste voertuigen. Carlos opende moeizaam het portier. Zijn arm deed verdomd pijn. Het bloed drupte over zijn afhangende hand op het dak. Hoezo, op he

Ze heette Karen, ja echt. Geen afkorting, geen tweede naam die het zou kunnen verzachten. Gewoon Karen, met een hoofdletter K en een scherp uitgesproken ´r´, alsof het woord ergens tegen schraapte. Ze droeg haar haar kort, strak geblondeerd, altijd nét te veel product. Haar nagels waren felrood, haar telefoonhoes glom van roze glitters. Ze had een sticker op haar achterruit waarop stond: ‘Not today, Satan.’ Niemand wist of ze het ironisch bedoelde. Zij zelf zeker niet. Op din

Zelfs de rookdetector had het opgegeven. Marc schrok wakker van de plotse stilte. Al vier dagen klonk een hardnekkige piep in het hele huis, het teken dat de batterij van het rotding vervangen moest worden. De detector hing onbereikbaar hoog in de traphal, weliswaar naast zijn slaapkamerdeur die direct op de trap uitgaf, maar net buiten zijn bereik. Dat had je met professionals die wat kwamen installeren: ze zochten steevast de meest logische plek uit … logisch zolang het spu

Hij noemde haar Lou, zonder toevoeging. Niet Loukie of LouLou, niet Louisa of Loet. Alleen Lou, met die lange oe die hij aanrekte als hij haar riep in het bos, zijn stem diep en licht schor van zelden spreken. Ze was zwart als grafiet en glansde bij regen. Een labrador, officieel. Maar eigenlijk meer dan dat. Hij had haar nooit ´huisdier´ genoemd. Nooit ´mijn hond´. Altijd: ´zij en ik´. In die volgorde.  Zijn naam was niet belangrijk. Hij kreeg weinig post. Niemand belde hem

Kelso had twee minuten vierendertig seconden tijd om het Ruimte-Verkenningsprogramma, de Raad voor Veilig Beheer van de Bekende Ruimte, de programmeur die zijn scheepscomputer geprogrammeerd had, de scheepscomputer zelf, het ruimtescheepje zelf, en uiteindelijk iedereen die hem te binnen schoot te verwensen, en hen alle verdoemenissen toe te schrijven die hij nu op zich voelde toekomen.  Gedurende deze twee minuten vier… sorry… tweeëntwintig seconden, want het ging als maar s

Eerder verschenen op Out of this world en in de bundel De Belofte van EdgeZero. https://ap.lc/ZFyKg Keurig met de knieën tegen elkaar, de rug recht tegen de stoelleuning en het hoofd geheven lachte ze bescheiden naar de flitsende camera's. Ze draaide haar hoofd langzaam van links naar rechts om alle fotografen de kans te geven haar gezicht goed in beeld te krijgen. De kwast die ze had gebruikt om het impressionistische werk dat achter haar stond te schilderen, hield ze dan