Thriller & misdaad

Dit verhaal vind je terug in ‘Geluk, dé handleiding’, een episodische roman over rouw, schuld, lust en bipolariteit. Het bevat autofictie, maar ook sciencefiction, fantasy, horror en magisch realisme. Dit debuut van Marius Vahlkamp is nu uit bij Poespa Producties en kan besteld worden in de boekhandel én rechtstreeks bij de uitgever (mail de uitgever op info@poespaproducties.be). Meer informatie over ‘Geluk’ vind je https://www.johnnybekaert.be/poespa-uitgaven-Geluk-de-handle

Hij was eerder dan nodig. Zoals altijd. Niet uit nervositeit, zei hij wanneer mensen er iets van vonden, maar uit respect voor de voorbereiding. Tijd was geen klok, maar een ruimte waarin je je kon oriënteren, als je maar vroeg genoeg begon. De koffiekop op tafel was van glas, met een subtiele groef aan de rand. Hij draaide het oortje naar zijn linkerhand, een automatisme. Het scherm tegenover hem toonde de notulen van de vorige intervisie. Ongemarkeerd. Hij las ze niet. Hij

Het ochtendlicht valt op de lakens. Nadine is net wakker. Ze gaat tegen het hoofdeinde van het bed zitten en kijkt naar de man naast haar. Hij heet Charles. Charles de Pélichy. Om heel precies te zijn: Charles de Pélichy de derde, want al wat goed is, bestaat uit drie stuks. Het is twijfelachtig of Charles zich háár naam nog herinnert. Het maakt ook niet zoveel uit. Gisteravond noemde ze zichzelf Clara. Nadine heeft daar een theorie over: haar pseudoniem moet dat van haar pro

Zelfs de rookdetector had het opgegeven. Marc schrok wakker van de plotse stilte. Al vier dagen klonk een hardnekkige piep in het hele huis, het teken dat de batterij van het rotding vervangen moest worden. De detector hing onbereikbaar hoog in de traphal, weliswaar naast zijn slaapkamerdeur die direct op de trap uitgaf, maar net buiten zijn bereik. Dat had je met professionals die wat kwamen installeren: ze zochten steevast de meest logische plek uit … logisch zolang het spu

Ik zal je een verhaal vertellen. Kom iets dichterbij, of nee, maakt niet uit, maar als je te ver zit hoor je alleen de woorden en dat is niet genoeg, want het zit niet in de woorden zelf, meer in wat er net langsheen schuift en blijft plakken zonder dat je het meteen doorhebt.  Ze zeggen hier nog steeds dat dit de mooiste dag van het jaar is, en als je het plein oploopt snap je waarom, althans, in het begin, want alles beweegt tegelijk, stemmen lopen door elkaar, iemand lacht