NADINE - FINN AUDENAERT

Het ochtendlicht valt op de lakens. Nadine is net wakker. Ze gaat tegen het hoofdeinde van het bed zitten en kijkt naar de man naast haar. Hij heet Charles. Charles de Pélichy. Om heel precies te zijn: Charles de Pélichy de derde, want al wat goed is, bestaat uit drie stuks. Het is twijfelachtig of Charles zich háár naam nog herinnert. Het maakt ook niet zoveel uit. Gisteravond noemde ze zichzelf Clara. Nadine heeft daar een theorie over: haar pseudoniem moet dat van haar prooi weerspiegelen. Mannen zijn zo makkelijk. Bijna schiet ze in de lach; ze weet zich nog net in te houden.

 Een blik op de klok leert Nadine dat Charles de eerste uren niet wakker wordt. Ze glijdt uit het bed en neemt de glazen van het nachtkastje. In het ene glas zit nog een bodempje wijn. Ze brengt het glas naar haar ogen en ziet een fijn restje poeder zitten. Gelukkig drinkt die omhooggevallen sul enkel rode wijn, lekker donker. Dan valt het minder op; dat scheelt een slok op een borrel. Nadine opent het raam en giet het restje in het bloembed uit. Au revoir, ma chère pièce à conviction. Zegt ze dat juist zo? De speurders zullen het goedje wel vinden, maar ze laat hen graag een beetje zweten voor hun loon. Alleen jammer dat die pillen zo traag werken. Ze moet maar eens ander spul bestellen. Nou ja, soms zijn de nachten ook leuk. Deze keer was het … minder aangenaam.

 Charles heeft de hele avond flarden Frans in het gesprek gegooid, om indruk op haar te maken. Hij legde het er dik op, zo zijn die poenerige lui. Ze strekt zich uit en geeuwt. Rokkenjagers, wat moet je ermee? Uitmelken natuurlijk. Ze trekt haar duur uitziende maar o zo goedkope kleedje aan. Haar slip drapeert ze over Charles’ gezicht. Hij knort tevreden in zijn slaap. Voor wat hoort wat, zelfs in deze situatie, vindt Nadine. Ze weet dat haar DNA in de databank van Interpol zit. Ach wat, het is een kat- en muisspel. Ze stelt zich de gezichten voor van de onderzoekers die op een groot scherm naar al haar achtergelaten slipjes kijken. Bij de voorbereiding van haar uitjes besteedt ze vooral daar aandacht aan. Meer dan een diefstal is dit een performance.

 Aan de slag dan maar. De ochtendstond heeft goud in de mond, of dat hoopt Nadine toch. Charles’ sleutels liggen naast het bedlampje. Handig, handig. Eerst slentert ze op blote voeten richting de garage. Ze haalt haar reistas uit de koffer – ´Als je het goed speelt, blijf ik een nacht slapen, ja, misschien zelfs meer.´ – en leegt de inhoud. Stapels witte tennissokken met kleurrijke streepjes vallen op de vloer. Fokking rijkeluisport. Ze grinnikt. Volgende keer neemt ze hockeysticks mee.

 Al dansend beweegt Nadine zich door de gangen van het kasteel de Pélichy. Groot spul neemt ze niet mee. Die vreselijke schilderijen mogen blijven hangen. Weliswaar met een scheur erin. Ze haalt gemeen uit met de sleutels. Het mag een beetje pijn doen bij Charles de Derde. Wat klein en duur is, neemt ze mee. Het is zoals met alles in het leven: een beetje gokken. De presse-papier op het bureau ziet er duur uit. De zilveren kandelaars op de schouw zijn een no brainer. Een fototoestel met reuzenlens, achteloos achtergelaten op een kastje op de overloop. Daar staan vast stoute plaatjes op. Dat kleinood gaat ook mee.

 Het mag er trouwens best prozaïsch aan toegaan; terug in de slaapkamer haalt ze Charles’ portefeuille uit zijn broekzak. Ze vindt behoorlijk wat flappen, want die lui hebben hopen zwart geld. De kredietkaarten gaan ook mee; je weet maar nooit. Charles kreunt en draait zich onder de lakens. Het glanzende mauve slipje glijdt half van zijn hoofd. Nadine trippelt naar hem toe, fatsoeneert het slipje en houdt het op zijn plaats door er twee stukken van vijftig cent op te leggen. Hij ziet er wel koddig uit zo! Ze maakt een foto met het dure toestel. Die kan ze misschien naar Interpol mailen, op een dood moment. Verveling is haar ergste vijand.

 Helaas, het is alweer tijd voor het afscheid. Wat een saaie avond, wat een verschrikkelijke nacht, wat een uitstekende ochtend. Zo is het leven: ups and downs. Nadine zit vol levenswijsheden. Je pikt wat op als je met de beau monde omgaat, met al die wijze, oude mannen! De zon staat al flink hoog als Nadine in Charles’ Porsche Cayman over de oprijlaan scheurt. Vanavond gaat ze lekker vroeg slapen, zodat ze helemaal fit is voor een nieuwe dag op Tinder.