- RIK DE LAVALETTA

Ze noemde het haar vleesbloem. Een grapje in het begin. Zo eentje dat je maakt met een half oog op de klok en een glas lauwe rosé tussen je knokkels, ergens tussen het avondeten en het tandenpoetsen. Maar zelfs toen, toen het nog niet meer was dan een vreemde huidverdikking in haar lies, voelde het anders. Alsof het al luisterde.  Maureen werkte in de wasserette aan de Molenstraat, al negen jaar lang. Ze kende elke vlek bij naam: het ijzerige randje van bloed, de olie van sna

Ze heette Karen, ja echt. Geen afkorting, geen tweede naam die het zou kunnen verzachten. Gewoon Karen, met een hoofdletter K en een scherp uitgesproken ´r´, alsof het woord ergens tegen schraapte. Ze droeg haar haar kort, strak geblondeerd, altijd nét te veel product. Haar nagels waren felrood, haar telefoonhoes glom van roze glitters. Ze had een sticker op haar achterruit waarop stond: ‘Not today, Satan.’ Niemand wist of ze het ironisch bedoelde. Zij zelf zeker niet. Op din

Hij noemde haar Lou, zonder toevoeging. Niet Loukie of LouLou, niet Louisa of Loet. Alleen Lou, met die lange oe die hij aanrekte als hij haar riep in het bos, zijn stem diep en licht schor van zelden spreken. Ze was zwart als grafiet en glansde bij regen. Een labrador, officieel. Maar eigenlijk meer dan dat. Hij had haar nooit ´huisdier´ genoemd. Nooit ´mijn hond´. Altijd: ´zij en ik´. In die volgorde.  Zijn naam was niet belangrijk. Hij kreeg weinig post. Niemand belde hem

Wij zijn de nakomelingen van onze voorouders, de Correctieven. De laatste adem hangt laag boven de grond, warm en vochtig, alsof de lucht zelf te zwaar is geworden om nog te bewegen. We zitten dicht tegen elkaar aan, schouders tegen schouders, knieën in de modder gedrukt, rondom een vuur dat nauwelijks nog brandt en meer rook afgeeft dan hitte. Het ruikt naar nat blad dat begint te rotten, naar huid die te lang niet schoon is geweest, naar dier dat altijd ergens dichtbij is.

eerder verschenen in https://www.ncsf.nl/blog/2025/10/24/rigor-mortis-halloween-verhalen/?fbclid=IwY2xjawQt51FleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeJOnpdz3rQZ_79ML0oilTq0IRIfy-eow5eK4FJ4OnxfFU45dd-6FESZeXU3c_aem_AzNFUkq0Klz-RaFGP3hzWA Ze stapte uit de bus. Mist hing laag over het veld, zwaar en stroperig, en trok tussen haar benen door alsof hij haar wilde vasthouden. Het dorp lag achter de heuvel, die als een donkere rug boven het landschap stak. Ze rook t

Men zegt dat vóór het tijdperk van adem een ander volk de aarde bewoonde. Niet van vlees waren zij, niet van bloed, maar van kristal en gespannen licht. Hun lichamen waren netwerken van filamenten die zich vasthechtten aan hitte en druk. Wanneer zij bewogen verschoof het lied van de planeet. Zij spraken niet. Hun gedachten reisden als trillingen door basalt en magma, een taal zonder woorden waarin steen zelf luisterde. Zo klonk de Voorzichter uit de diepe korst: D

Jessika met een K, zo stelde ze zich altijd voor, met nadruk en een halve glimlach, alsof ze het zelf had uitgevonden. Niet omdat het haar geboortenaam was. Nee, die C had ze er ooit uitgesneden, ergens tussen twee mislukte diëten in. Ze zei het alsof het een grapje was, maar bedoelde het bloedserieus: ´Jessika met een K, ja, echt waar.´ Mensen knikten dan. Soms lachten ze beleefd. Vaak ook niet. Vriendelijk was ze nooit geweest. Niet op kantoor, niet tussen de gewichten in d