Fantasy & horror

´Een pakje? Voor mij?´  Harold stak zijn hand uit om het in bruin papier gewikkelde pakketje van de bode aan te nemen. Deze aarzelde even en drukte het toen in Harolds hand. Voordat Harold “bedankt” had kunnen zeggen, had de man zich al omgedraaid en haastte de gang door naar de trappen.  Bij het sluiten van de deur van zijn werkkamer viel zijn blik op de spiegel naast de deur en zag waarom de man even geaarzeld had. Haar dat in pieken alle kanten opstond, bloeddoorlopen ogen

Op een mooie ochtend in april reden de karren van het circus het gehucht Harmony in Indiana binnen, de een na de ander, langs de hoofdweg uit het oosten, tot ze bij het grasveld aan de rivieroever kwamen, naast de Chadwick pont. De opschriften op de karren gaven aan dat dit Doc Fitzroy’s Magische Show was, het thuis van opzienbarende bezienswaardigheden. De paar kinderen die buiten waren, volgden de karren, in de hoop de vrouw met de baard te zien, de sterkste man op Aarde, o

Dit verhaal is eerder verschenen in: Alice, Nieuwe avonturen in Wonderland De Celadon bruist van leven. Alice, de Egel en de Flamingo kijken gebiologeerd naar de kolkende rivier. Dit is hun vaste plekje op waterdag, de eerste dag van het Wonderlandse weekend. Waar de vrienden zitten gaat de Celadon in trapjes naar beneden. De stroomversnellingen zijn indrukwekkend. Puntige rotsen steken boven het woeste water uit en geven het geheel een dramatische aanblik. Hoe groot is de kr

Dit verhaal is eerder verschenen in: Alice, Nieuwe avonturen in Wonderland ´BEN JIJ NIET EEN BEETJE VERKIKKERD OP DE GRAVIN?´ —CABBIE DENKT ER HET ZIJNE VAN. Het leven van een lakei is niet gemakkelijk. Cecil Algernon Benedict O’Frog of Cabbie Frog, zoals zijn vrienden hem noemen, beleeft een moeilijke dag. Zijn hooghartige collega, de lakei van de Hartenkoningin, overhandigde hem gisteren een brief voor de Gravin. Zo is het allemaal in het honderd gelopen.  De envelop was

Ze noemde het haar vleesbloem. Een grapje in het begin. Zo eentje dat je maakt met een half oog op de klok en een glas lauwe rosé tussen je knokkels, ergens tussen het avondeten en het tandenpoetsen. Maar zelfs toen, toen het nog niet meer was dan een vreemde huidverdikking in haar lies, voelde het anders. Alsof het al luisterde.  Maureen werkte in de wasserette aan de Molenstraat, al negen jaar lang. Ze kende elke vlek bij naam: het ijzerige randje van bloed, de olie van sna

De wind die vanaf het Mistogebergte naar beneden streek, had veel weg van een dief. Hij stal de warmte uit Silara's botten en het stof van de eindeloze weg, niet enkel het fysieke stof dat op haar kleren en in haar poriën drong, maar ook het stof van herinneringen die langzaam vervaagden naarmate nieuwe ervaringen hun plaats innamen. Ze trok haar grove sjaal van geitenwol strakker, een geschenk van een herder in de uitlopers van de Hindi Kash. Haar vingers, getekend door de i

Dit verhaal is eerder gepubliceerd in jaarboek Ganymedes-24 Zowel de mist als de man waren grijs. Het was een koude, grijze januari dag die veel te vroeg eindigde in grijze mist die een laag rijp achterliet op de takken van de kale bomen. De warme adem van de grijze man dreef in een wolkje van hem weg. Zijn grijsheid was een deel van hem, van zijn huid, zijn haar en zijn grijze pak met daarover de lange grijze winterjas. Onder een arm droeg hij een broodtrommel, onder de ande

Ze heette Karen, ja echt. Geen afkorting, geen tweede naam die het zou kunnen verzachten. Gewoon Karen, met een hoofdletter K en een scherp uitgesproken ´r´, alsof het woord ergens tegen schraapte. Ze droeg haar haar kort, strak geblondeerd, altijd nét te veel product. Haar nagels waren felrood, haar telefoonhoes glom van roze glitters. Ze had een sticker op haar achterruit waarop stond: ‘Not today, Satan.’ Niemand wist of ze het ironisch bedoelde. Zij zelf zeker niet. Op din

Hij noemde haar Lou, zonder toevoeging. Niet Loukie of LouLou, niet Louisa of Loet. Alleen Lou, met die lange oe die hij aanrekte als hij haar riep in het bos, zijn stem diep en licht schor van zelden spreken. Ze was zwart als grafiet en glansde bij regen. Een labrador, officieel. Maar eigenlijk meer dan dat. Hij had haar nooit ´huisdier´ genoemd. Nooit ´mijn hond´. Altijd: ´zij en ik´. In die volgorde.  Zijn naam was niet belangrijk. Hij kreeg weinig post. Niemand belde hem

Eerder verschenen op Out of this world en in de bundel De Belofte van EdgeZero. https://ap.lc/ZFyKg Keurig met de knieën tegen elkaar, de rug recht tegen de stoelleuning en het hoofd geheven lachte ze bescheiden naar de flitsende camera's. Ze draaide haar hoofd langzaam van links naar rechts om alle fotografen de kans te geven haar gezicht goed in beeld te krijgen. De kwast die ze had gebruikt om het impressionistische werk dat achter haar stond te schilderen, hield ze dan

Een korte versie van dit verhaal werd, met postkaart, opgenomen in het boek Groetjes uit de Vierde Dimensie (de Scriptomanen, 2026). Dit verhaal is ook opgenomen voor de podcast Mysterieus België, terug te vinden op alle podcast platforms als Spotify, Apple Podcast, Podimo enz…  België heeft abdijen in overvloed waarover mysterieuze verhalen te vertellen zijn. Van een initiatiecentrum van de laatste druïden op het Europese vasteland onder de ruïnes van Ten Duinen in Koksijd

Gebaseerd op het Groninger volksverhaal 'De zwarte hond' 'Het hondje heeft honger.'  'Ja Oop, ik weet het.' Amber slaakte 's werelds diepste zucht. 'Het hondje heeft honger.'  Het gezeur van Oop over het hondje was een dagelijks ritueel, net zoals het gezeur van Amber over het pannetje eten dat haar moeder haar na het avondeten in de handen duwde. Nukkig nam ze het aan, gaf haar moeder een boze blik en negeerde het meewarig hoofdschudden.  'Niet zeuren, Amber,' zei haar moede

Niemand. Slechts mijn hengst en ik. Het is niet de bedoeling dat er toeschouwers zijn. Maar wel een tegenstander. Waar ben jij, Hulaz? Ha, geritsel in het struikgewas. Iets hobbelt naar mij toe. Een streep oranje over dorre bladeren. Een vos. Merkwaardig hoe weinig dieren zich in het woud ophouden. Schuw ben jij niet, kleine vriend. Ja, kom maar naar mij toe. Ik ben koning van zowel mens als dier, ook hier. Hoe mager ben jij! Vel over been. Zijn natte neus besnuffelt mijn han

Een korte versie van dit verhaal werd, met postkaart, opgenomen in het boek Groetjes uit de Vierde Dimensie (de Scriptomanen, 2026). Dit verhaal is ook opgenomen voor de podcast Mysterieus België, terug te vinden op alle podcast platforms als Spotify, Apple Podcast, Podimo enz… Deze postkaart vond ik op de beroemde vlooienmarkt van La Batte in Luik. De weelderige, ouderwetse bibliotheek met de torenhoge boekenkasten en het rijkelijke patroon van het tapijt op de grond trokk

eerder verschenen in https://www.ncsf.nl/blog/2025/10/24/rigor-mortis-halloween-verhalen/?fbclid=IwY2xjawQt51FleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeJOnpdz3rQZ_79ML0oilTq0IRIfy-eow5eK4FJ4OnxfFU45dd-6FESZeXU3c_aem_AzNFUkq0Klz-RaFGP3hzWA Ze stapte uit de bus. Mist hing laag over het veld, zwaar en stroperig, en trok tussen haar benen door alsof hij haar wilde vasthouden. Het dorp lag achter de heuvel, die als een donkere rug boven het landschap stak. Ze rook t

eerder verschenen in: https://www.godijnpublishing.nl/webshop/verhalenbundels/charlatans/ en https://www.amazon.nl/Onwereldse-Sprookjes-Finn-Audenaert/dp/9493096386/ref=tmm_pap_swatch_0?_encoding=UTF8&dib_tag=se&dib=eyJ2IjoiMSJ9.aGqS0SdnJJbNRBLsIFlanA.0qcIrjlX2c_Cqcl4uGw4N70ZZyA3IO4yv7M_THFgRt8&qid=1773749969&sr=8-1 Ooit ruiste een frisse lentebries door de bomen in het bos, zongen de vogels en kneep een meisje haar ogen half dicht tegen de uitbundige zon. Om haar schouders d

In gedachten verzonken bekeek aartsmagiër Volderbayn Druin de globe van de Aarde. Volgens de oudste en hoogst discutabele, geschiedschrijvingen had de planeet ooit meerdere continenten gekend, misschien wel vier of zelfs vijf. Nu was er enkel nog Xibhaal: één massieve landmassa dat meer dan een derde van de planeet bedekte. De leegte van de omringende Wereldzee werd slechts hier en daar onderbroken door parelkettingen van afgelegen eilanden.  ‘Het spijt me dat ik niet beschik

Eerder verschenen in de bundel Sterrenkijkers van Godijn Publishing en Onwereldse sprookjes https://ap.lc/CJIlH https://ap.lc/Grovc Ooit, toen mensen nog voor advies gingen naar de Witte Vrouw, de vos beleefd antwoord gaf als je hem de weg vroeg en zwarte katten geluk brachten, kuste een jongen zijn moeder, nam haar zegening in ontvangst en trok de wereld in om zijn fortuin te vinden.  Als hij op een kruk zat was weinig opvallends aan de jongen. Zijn vlasblonde haar en fletsb

Jessika met een K, zo stelde ze zich altijd voor, met nadruk en een halve glimlach, alsof ze het zelf had uitgevonden. Niet omdat het haar geboortenaam was. Nee, die C had ze er ooit uitgesneden, ergens tussen twee mislukte diëten in. Ze zei het alsof het een grapje was, maar bedoelde het bloedserieus: ´Jessika met een K, ja, echt waar.´ Mensen knikten dan. Soms lachten ze beleefd. Vaak ook niet. Vriendelijk was ze nooit geweest. Niet op kantoor, niet tussen de gewichten in d

Het geruis van de kleine hoogteverschillen in het water maakt Andres rustig. Er staat een sterke stroming op dit deel van de Lesse. Hij verwelkomt het geluid tijdens zijn afvaart; het helpt hem na te denken. Tussen Houyet en Anseremme wil hij ontdekken of Marjolein en hij het gaan redden. Vier jaar samen: dat is veel, dat is weinig. Toen hij gisteren zijn vriendin over de promotie bij SKP Engineering vertelde, reageerde ze als door een wesp gestoken.  'Goed, je wilt ander wer