Fantasy & horror

Dit verhaal vind je terug in ‘Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland’, een anthologie met fantasierijke verhalen, gedichten en twee essays over de wonderlijke wereld die Lewis Carroll schiep. Liefst vijftig Vlaamse en Nederlandse SF/F/H-auteurs werkten mee aan het boek. Deze bundel kan je bestellen in de boekhandel en rechtstreeks bij de uitgever, dat laatste via een mailtje naar info@poespaproducties.be. Meer informatie over ‘Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland vind je hier

Mark kocht het poppenhuis op een zaterdag waarop het al de hele dag regende. Hij was eigenlijk op zoek naar een tweedehands fiets voor zijn dochter, maar ergens achter in een stoffige loods bleef Emma plotseling staan.  ´Papa.´  Ze wees.  Tussen oude kasten en stapels vergeelde dozen stond een Victoriaans poppenhuis van donker hout.  ´Dat is ons huis.´  Mark keek ernaar.  ´Ons huis heeft geen torentje.´  ´Toch is het ons huis.´  Hij lachte.  Tien minuten later liepen ze ermee

Quirijn stond naast de metalen tafel waarop het stoffelijk overschot lag.  “Hoelang is het nou geleden dat ik zei dat de politie een arts in dienst moet nemen om het lijk te onderzoeken?”  “Toen je hier nog werkte al, jaar of drie geleden?”  “Vier,” zei Quirijn afwezig. “Ik werd in 86, in het cholerajaar, ontslagen.”  Hij grabbelde in de binnenzak van zijn overjas en viste een zakflacon op. Hij hield hem naast zijn oor en een vaag, half glimlachje verscheen op zijn gezicht to

uit de anthologie ‘Alice. Nieuwe avonturen in Wonderland’ Oppassen is niet altijd leuk. Alice kijkt een beetje stuurs naar Hatta, de baby in haar armen.  ‘Stil nou, liefje,’ fluistert ze.  Is dit kind niet veel te jong om met haar alleen te worden gelaten? Nu ja, als Hatta’s moeder, de Gravin, het goed vindt … En dan is er nog het geld, natuurlijk.  Deze ochtend vond Alice een verrassing in de brievenbus: een fraai gekalligrafeerde uitnodiging van de Cheshire Cat voor een par

I. Het Lied in de Mist Er was eens, verborgen tussen blauwe heuvels en donkere dennenbossen, een dal waar de ochtendmist altijd laag over de velden hing alsof de aarde nog droomde. In dat dal lag een dorp van scheve huisjes met leistenen daken, waar de mensen zacht spraken en de avonden roken naar houtvuur, nat gras en versgebakken brood.  Daar woonde een meisje dat Elske heette.  Men zei dat zij geboren was in het eerste licht van de lente, precies op het moment dat de sneeu

Roberto Casiraghi slaakte een zucht van verlichting. Met een plof viel hij neer op het houten bankje van de derde klasse. Gelukkig was de trein bijna leeg. Achter hem verdween het station met de boze wachters in de verte. Als hij geweten had wat hij nu wist had hij deze opdracht nooit aangenomen. Of misschien toch wel, hij kreeg er goed voor betaald: vijfentwintigduizend daalders. Maar dat alleen al had hem aan het denken moeten zetten.  Het klonk zo simpel. Ga naar het landh

Dit verhaal is eerder verschenen in: https://www.johnnybekaert.be/poespa-uitgaven-Alice.html ‘In mijn jonge jaren was ik nog een echte Soepschildpad,’ jeremieerde de Schildpad. ‘Waar is die mooie tijd?’  Met een gefluisterd ‘Alle begrip, alle begrip.’ reikte de Griffioen hem een geborduurd zakdoekje aan.  Het was weer hetzelfde liedje. Alice reageerde er niet op.  ‘Dank, dank,’ snifte de Schildpad, ‘je bent werkelijk de beste vriend die een oude soepjurk als ik zich wensen

Haar man werd geleverd in een houten transportkist. Ze kreeg er gratis een ijzeren ketting bij met een bevestigingsset voor aan de muur.  ´Hier tekenen, graag,´ zei de bezorger.  ´Is dit uw eerste bestelling bij Necromancer b.v.?´  Nog voordat ze kon reageren trok hij de pakketbon van de kist en schudde hem open.  ´Hier staan de instructies.´  Hij swipte naar rechts op zijn tablet, knikte en zei: ´U heeft betaald voor hulp bij het opzetten van uw echtgenoot. Waar mag ik hem v

´Een pakje? Voor mij?´  Harold stak zijn hand uit om het in bruin papier gewikkelde pakketje van de bode aan te nemen. Deze aarzelde even en drukte het toen in Harolds hand. Voordat Harold “bedankt” had kunnen zeggen, had de man zich al omgedraaid en haastte de gang door naar de trappen.  Bij het sluiten van de deur van zijn werkkamer viel zijn blik op de spiegel naast de deur en zag waarom de man even geaarzeld had. Haar dat in pieken alle kanten opstond, bloeddoorlopen ogen

Op een mooie ochtend in april reden de karren van het circus het gehucht Harmony in Indiana binnen, de een na de ander, langs de hoofdweg uit het oosten, tot ze bij het grasveld aan de rivieroever kwamen, naast de Chadwick pont. De opschriften op de karren gaven aan dat dit Doc Fitzroy’s Magische Show was, het thuis van opzienbarende bezienswaardigheden. De paar kinderen die buiten waren, volgden de karren, in de hoop de vrouw met de baard te zien, de sterkste man op Aarde, o

Dit verhaal is eerder verschenen in: Alice, Nieuwe avonturen in Wonderland De Celadon bruist van leven. Alice, de Egel en de Flamingo kijken gebiologeerd naar de kolkende rivier. Dit is hun vaste plekje op waterdag, de eerste dag van het Wonderlandse weekend. Waar de vrienden zitten gaat de Celadon in trapjes naar beneden. De stroomversnellingen zijn indrukwekkend. Puntige rotsen steken boven het woeste water uit en geven het geheel een dramatische aanblik. Hoe groot is de kr

Dit verhaal is eerder verschenen in: Alice, Nieuwe avonturen in Wonderland ´BEN JIJ NIET EEN BEETJE VERKIKKERD OP DE GRAVIN?´ —CABBIE DENKT ER HET ZIJNE VAN. Het leven van een lakei is niet gemakkelijk. Cecil Algernon Benedict O’Frog of Cabbie Frog, zoals zijn vrienden hem noemen, beleeft een moeilijke dag. Zijn hooghartige collega, de lakei van de Hartenkoningin, overhandigde hem gisteren een brief voor de Gravin. Zo is het allemaal in het honderd gelopen.  De envelop was

Ze noemde het haar vleesbloem. Een grapje in het begin. Zo eentje dat je maakt met een half oog op de klok en een glas lauwe rosé tussen je knokkels, ergens tussen het avondeten en het tandenpoetsen. Maar zelfs toen, toen het nog niet meer was dan een vreemde huidverdikking in haar lies, voelde het anders. Alsof het al luisterde.  Maureen werkte in de wasserette aan de Molenstraat, al negen jaar lang. Ze kende elke vlek bij naam: het ijzerige randje van bloed, de olie van sna

De wind die vanaf het Mistogebergte naar beneden streek, had veel weg van een dief. Hij stal de warmte uit Silara's botten en het stof van de eindeloze weg, niet enkel het fysieke stof dat op haar kleren en in haar poriën drong, maar ook het stof van herinneringen die langzaam vervaagden naarmate nieuwe ervaringen hun plaats innamen. Ze trok haar grove sjaal van geitenwol strakker, een geschenk van een herder in de uitlopers van de Hindi Kash. Haar vingers, getekend door de i

Dit verhaal is eerder gepubliceerd in jaarboek Ganymedes-24 Zowel de mist als de man waren grijs. Het was een koude, grijze januari dag die veel te vroeg eindigde in grijze mist die een laag rijp achterliet op de takken van de kale bomen. De warme adem van de grijze man dreef in een wolkje van hem weg. Zijn grijsheid was een deel van hem, van zijn huid, zijn haar en zijn grijze pak met daarover de lange grijze winterjas. Onder een arm droeg hij een broodtrommel, onder de ande

Ze heette Karen, ja echt. Geen afkorting, geen tweede naam die het zou kunnen verzachten. Gewoon Karen, met een hoofdletter K en een scherp uitgesproken ´r´, alsof het woord ergens tegen schraapte. Ze droeg haar haar kort, strak geblondeerd, altijd nét te veel product. Haar nagels waren felrood, haar telefoonhoes glom van roze glitters. Ze had een sticker op haar achterruit waarop stond: ‘Not today, Satan.’ Niemand wist of ze het ironisch bedoelde. Zij zelf zeker niet. Op din

Hij noemde haar Lou, zonder toevoeging. Niet Loukie of LouLou, niet Louisa of Loet. Alleen Lou, met die lange oe die hij aanrekte als hij haar riep in het bos, zijn stem diep en licht schor van zelden spreken. Ze was zwart als grafiet en glansde bij regen. Een labrador, officieel. Maar eigenlijk meer dan dat. Hij had haar nooit ´huisdier´ genoemd. Nooit ´mijn hond´. Altijd: ´zij en ik´. In die volgorde.  Zijn naam was niet belangrijk. Hij kreeg weinig post. Niemand belde hem

Eerder verschenen op Out of this world en in de bundel De Belofte van EdgeZero. https://ap.lc/ZFyKg Keurig met de knieën tegen elkaar, de rug recht tegen de stoelleuning en het hoofd geheven lachte ze bescheiden naar de flitsende camera's. Ze draaide haar hoofd langzaam van links naar rechts om alle fotografen de kans te geven haar gezicht goed in beeld te krijgen. De kwast die ze had gebruikt om het impressionistische werk dat achter haar stond te schilderen, hield ze dan

Een korte versie van dit verhaal werd, met postkaart, opgenomen in het boek Groetjes uit de Vierde Dimensie (de Scriptomanen, 2026). Dit verhaal is ook opgenomen voor de podcast Mysterieus België, terug te vinden op alle podcast platforms als Spotify, Apple Podcast, Podimo enz…  België heeft abdijen in overvloed waarover mysterieuze verhalen te vertellen zijn. Van een initiatiecentrum van de laatste druïden op het Europese vasteland onder de ruïnes van Ten Duinen in Koksijd

Gebaseerd op het Groninger volksverhaal 'De zwarte hond' 'Het hondje heeft honger.'  'Ja Oop, ik weet het.' Amber slaakte 's werelds diepste zucht. 'Het hondje heeft honger.'  Het gezeur van Oop over het hondje was een dagelijks ritueel, net zoals het gezeur van Amber over het pannetje eten dat haar moeder haar na het avondeten in de handen duwde. Nukkig nam ze het aan, gaf haar moeder een boze blik en negeerde het meewarig hoofdschudden.  'Niet zeuren, Amber,' zei haar moede