top of page
Lezersrecensies
Heb je een boek gelezen waar je iets van vindt? Laat het horen. Of je nu enthousiast bent, kritisch, geraakt of teleurgesteld: jouw stem telt.
We verzamelen lezersrecensies voor de pagina Lezersrecensies. Daarmee help je andere lezers kiezen, ontdekken en soms ook juist twijfelen. Eerlijk, persoonlijk en zonder opsmuk.
Stuur je recensie in via de contactknop op de website, en laat zien hoe jij leest. Wil je jouw recensie delen?
Uit het puin, de levenden - J.M. Williams
J.M. Williams schrijft in Uit het puin, de levenden geen klassieke oorlogsroman waarin gebeurtenissen centraal staan, maar een boek over wat er ná de oorlog overblijft van mensen. Niet de veldslagen of historische keerpunten krijgen de meeste aandacht, maar de beschadiging die zich daarna vastzet in lichamen, herinneringen en familieverbanden.
Hoofdpersoon Duncan MacEwan arriveert in 1945 aan de Bretonse kust met het verlangen om te verdwijnen uit zijn oude leven. Hij zoekt stilte en afstand, maar ontdekt al snel dat oorlog zich niet laat achterlaten door simpelweg ergens anders heen te gaan. De roman draait daardoor minder om herstel dan om het besef dat sommige ervaringen blijvend in iemand verankerd raken.
Williams kiest opvallend vaak voor terughoudendheid. Trauma wordt nauwelijks expliciet benoemd of psychologisch uitgelegd. In plaats daarvan verschijnt het in kleine handelingen, lichamelijke reacties, stiltes en obsessieve herinneringen. Juist daardoor voelt het geloofwaardig. De personages praten zelden rechtstreeks over hun beschadiging, maar dragen die voortdurend met zich mee.
De historische setting werkt hier niet als decorstuk voor spanning of avontuur. De Tweede Wereldoorlog sijpelt het verhaal binnen via fragmenten: bombardementen, vervolging, schuilplaatsen en verdwenen levens. Vooral het personage Suzanne Seligman geeft die geschiedenis extra gewicht. Zij verschijnt niet als iemand met een afgerond verleden, maar als een mens die nog steeds gevangen zit in overlevingstoestand. Haar aanwezigheid maakt duidelijk hoe oorlog mensen niet alleen fysiek, maar ook mentaal buiten de gewone tijd kan plaatsen.
Interessant is dat de roman voortdurend beweegt tussen afbraak en voorzichtig houvast. Waar veel boeken over oorlog vooral focussen op vernietiging, onderzoekt Williams ook hoe mensen ondanks alles proberen verbonden te blijven. Kleine gebaren van zorg of nabijheid krijgen daardoor meer betekenis dan grote dramatische scènes.
Stilistisch sluit de vorm goed aan bij die thematiek. Herinneringen komen gefragmenteerd terug, tijdlagen schuiven door elkaar en verbanden worden pas langzaam zichtbaar. Dat maakt het boek soms traag, maar ook consequent in zijn benadering: oorlogstrauma verschijnt niet als een helder verhaal met begin en einde, maar als losse brokstukken die blijven rondspoken.
Uit het puin, de levenden vraagt geduld van de lezer. Het is geen roman die drijft op plotwendingen of sensationele oorlogsbeelden. De kracht zit juist in de soberheid en in de manier waarop Williams laat zien dat sommige mensen de oorlog wel overleven, maar er nooit werkelijk uit terugkeren.
Door: R. de Vries
Hoofdpersoon Duncan MacEwan arriveert in 1945 aan de Bretonse kust met het verlangen om te verdwijnen uit zijn oude leven. Hij zoekt stilte en afstand, maar ontdekt al snel dat oorlog zich niet laat achterlaten door simpelweg ergens anders heen te gaan. De roman draait daardoor minder om herstel dan om het besef dat sommige ervaringen blijvend in iemand verankerd raken.
Williams kiest opvallend vaak voor terughoudendheid. Trauma wordt nauwelijks expliciet benoemd of psychologisch uitgelegd. In plaats daarvan verschijnt het in kleine handelingen, lichamelijke reacties, stiltes en obsessieve herinneringen. Juist daardoor voelt het geloofwaardig. De personages praten zelden rechtstreeks over hun beschadiging, maar dragen die voortdurend met zich mee.
De historische setting werkt hier niet als decorstuk voor spanning of avontuur. De Tweede Wereldoorlog sijpelt het verhaal binnen via fragmenten: bombardementen, vervolging, schuilplaatsen en verdwenen levens. Vooral het personage Suzanne Seligman geeft die geschiedenis extra gewicht. Zij verschijnt niet als iemand met een afgerond verleden, maar als een mens die nog steeds gevangen zit in overlevingstoestand. Haar aanwezigheid maakt duidelijk hoe oorlog mensen niet alleen fysiek, maar ook mentaal buiten de gewone tijd kan plaatsen.
Interessant is dat de roman voortdurend beweegt tussen afbraak en voorzichtig houvast. Waar veel boeken over oorlog vooral focussen op vernietiging, onderzoekt Williams ook hoe mensen ondanks alles proberen verbonden te blijven. Kleine gebaren van zorg of nabijheid krijgen daardoor meer betekenis dan grote dramatische scènes.
Stilistisch sluit de vorm goed aan bij die thematiek. Herinneringen komen gefragmenteerd terug, tijdlagen schuiven door elkaar en verbanden worden pas langzaam zichtbaar. Dat maakt het boek soms traag, maar ook consequent in zijn benadering: oorlogstrauma verschijnt niet als een helder verhaal met begin en einde, maar als losse brokstukken die blijven rondspoken.
Uit het puin, de levenden vraagt geduld van de lezer. Het is geen roman die drijft op plotwendingen of sensationele oorlogsbeelden. De kracht zit juist in de soberheid en in de manier waarop Williams laat zien dat sommige mensen de oorlog wel overleven, maar er nooit werkelijk uit terugkeren.
Door: R. de Vries
Daan Heerma van Voss – Schijnoffers
Een roman over afhankelijkheid vermomd als schaakverhaal
In Schijnoffers gebruikt Daan Heerma van Voss het schaakspel niet als sportdecor, maar als model voor menselijke verhoudingen. Vrijwel iedereen in deze roman offert iets van zichzelf op voor een man die gewend is dat de wereld om hem draait. Daarmee gaat het boek uiteindelijk minder over competitie of intellect en veel meer over emotionele macht.
De spil van het verhaal is Max de Nobel, een internationaal bekende schaker die leeft vanuit obsessie en zelfgerichtheid. Hij is iemand die bewondering nodig heeft zoals anderen zuurstof nodig hebben. Rond hem bewegen mensen die aanvankelijk denken onderdeel te zijn van iets groots, maar gaandeweg ontdekken dat ze vooral figuranten zijn in het leven van een ander.
Interessanter dan Max zelf zijn daarom juist de mensen om hem heen. Ella begint als iemand met eigen plannen en ambities, maar ziet haar zelfstandigheid langzaam oplossen binnen de dynamiek van de relatie. Hun zoon David groeit vervolgens op onder de schaduw van een vader die overal aanwezig is, zelfs wanneer hij afwezig lijkt. Het boek laat zien hoe gezinsleden zich aanpassen aan dominante persoonlijkheden totdat ze nauwelijks nog weten wat werkelijk van henzelf is.
Waar veel familieromans zwaar leunen op grote confrontaties, kiest Heerma van Voss vaker voor subtielere beschadigingen: kleine vernederingen, onuitgesproken afhankelijkheid en voortdurende emotionele verschuivingen. Juist daardoor voelt de spanning geregeld ongemakkelijk herkenbaar. Liefde en manipulatie lopen voortdurend in elkaar over zonder duidelijke grens.
De roman is het sterkst wanneer hij dichtbij zijn personages blijft. Vooral de passages over zwangerschap, lichamelijkheid en mentale uitputting hebben overtuigingskracht omdat ze concreet en zintuiglijk geschreven zijn. Ook de beschrijvingen van de schaakwereld werken goed, niet vanwege technische details, maar omdat het denken van schakers bijna een psychologische toestand wordt.
Tegelijkertijd lijkt het boek zichzelf soms ingewikkelder te willen maken dan nodig is. Bepaalde zijlijnen, waaronder een element rond internationale spanningen en spionage, voelen minder uitgewerkt en halen de focus weg bij het familiedrama dat eigenlijk het hart van de roman vormt. Ook stilistisch schiet de schrijver af en toe door in nadrukkelijke beeldspraak, waardoor sommige zinnen meer aandacht vragen voor hun formulering dan voor hun inhoud.
Toch blijft *Schijnoffers* overeind doordat de kern overtuigend is. Het boek laat zien hoe mensen zichzelf kunnen verliezen in bewondering, loyaliteit en afhankelijkheid, terwijl degene voor wie alles wordt opgeofferd nauwelijks merkt wat hij aanricht. Dat maakt de roman soms frustrerend, maar ook indringend.
Door: R. de Vries
In Schijnoffers gebruikt Daan Heerma van Voss het schaakspel niet als sportdecor, maar als model voor menselijke verhoudingen. Vrijwel iedereen in deze roman offert iets van zichzelf op voor een man die gewend is dat de wereld om hem draait. Daarmee gaat het boek uiteindelijk minder over competitie of intellect en veel meer over emotionele macht.
De spil van het verhaal is Max de Nobel, een internationaal bekende schaker die leeft vanuit obsessie en zelfgerichtheid. Hij is iemand die bewondering nodig heeft zoals anderen zuurstof nodig hebben. Rond hem bewegen mensen die aanvankelijk denken onderdeel te zijn van iets groots, maar gaandeweg ontdekken dat ze vooral figuranten zijn in het leven van een ander.
Interessanter dan Max zelf zijn daarom juist de mensen om hem heen. Ella begint als iemand met eigen plannen en ambities, maar ziet haar zelfstandigheid langzaam oplossen binnen de dynamiek van de relatie. Hun zoon David groeit vervolgens op onder de schaduw van een vader die overal aanwezig is, zelfs wanneer hij afwezig lijkt. Het boek laat zien hoe gezinsleden zich aanpassen aan dominante persoonlijkheden totdat ze nauwelijks nog weten wat werkelijk van henzelf is.
Waar veel familieromans zwaar leunen op grote confrontaties, kiest Heerma van Voss vaker voor subtielere beschadigingen: kleine vernederingen, onuitgesproken afhankelijkheid en voortdurende emotionele verschuivingen. Juist daardoor voelt de spanning geregeld ongemakkelijk herkenbaar. Liefde en manipulatie lopen voortdurend in elkaar over zonder duidelijke grens.
De roman is het sterkst wanneer hij dichtbij zijn personages blijft. Vooral de passages over zwangerschap, lichamelijkheid en mentale uitputting hebben overtuigingskracht omdat ze concreet en zintuiglijk geschreven zijn. Ook de beschrijvingen van de schaakwereld werken goed, niet vanwege technische details, maar omdat het denken van schakers bijna een psychologische toestand wordt.
Tegelijkertijd lijkt het boek zichzelf soms ingewikkelder te willen maken dan nodig is. Bepaalde zijlijnen, waaronder een element rond internationale spanningen en spionage, voelen minder uitgewerkt en halen de focus weg bij het familiedrama dat eigenlijk het hart van de roman vormt. Ook stilistisch schiet de schrijver af en toe door in nadrukkelijke beeldspraak, waardoor sommige zinnen meer aandacht vragen voor hun formulering dan voor hun inhoud.
Toch blijft *Schijnoffers* overeind doordat de kern overtuigend is. Het boek laat zien hoe mensen zichzelf kunnen verliezen in bewondering, loyaliteit en afhankelijkheid, terwijl degene voor wie alles wordt opgeofferd nauwelijks merkt wat hij aanricht. Dat maakt de roman soms frustrerend, maar ook indringend.
Door: R. de Vries
MARLEEN REYNDERS - DE WERELD VAN DE FARAO’S
Inleiding in het oude Egypte.
Onze landgenote Marleen Reynders studeerde Egyptologie aan de KU Leuven. Met veel kennis leidt ze al jaren reizigers langs faraonische parels en verhalen. Ze is auteur van verschillende boeken over het oude Egypte.
Nu heeft ze een prachtig naslagwerk uitgebracht, waarin ze in 4 delen de lange geschiedenis van dit vruchtbare land aan de Nijl schetst. Ze start bij de Nijl, het groene lint dat het land vruchtbaar maakte, en waarvan men zegt dat Egypte eigenlijk een geschenk van die Nijl is. Daarna passeren in Historisch Egypte (3.000 jaar geschiedenis!), de farao’s de revue met focus op enkele markante figuren zoals Hatsjepsoet, de vrouwelijke farao met baard; Achnaton, de excentrieke zonnekoning; Ramses II, de grote en natuurlijk “femme fatale” Kleopatra. Deel 3 werpt een blik in de wereld van goden en tempels, en voert je langsheen de mythologische wereld. In het laatste deel heeft de auteur het over “verlangen naar onsterfelijkheid”, want het hele leven van de oude Egyptenaren stond in dat teken. Men wilde immers dat de dode bleef voortleven. De dood als centraal thema meandert door alle hoofdstukken. Een dodencultus die prachtige kunst voortbracht, gerealiseerd door duizenden werklieden, schrijvers, steenhouwers. Tot op vandaag vergapen we ons aan al die archeologische vondsten.
Naast de duidelijke informatie in dit lijvige boek, is er plaats voor eindnoten, een verklarende woorden- en symbolenlijst, afkortingen, een selectieve bibliografie, een index van trefwoorden, een index van Egyptische begrippen en een lijst met afbeeldingen.
Mevrouw Reynders schreef een prachtig referentiewerk, dat de leek inleidt in die fascinerende leefwereld van het oude Egypte. Ikzelf ben er al decennia mee bezig, en ga in oktober o.a. het GEM bezoeken. Het oude Egypte voelt nu eenmaal als mijn thuisland aan!
Een absolute aanrader!
Patrick Van de Wiele (5)
Sterck & De Vreese
2026
Hardcover
432 Blz.
978 94 64716471197
Mythras Books
Onze landgenote Marleen Reynders studeerde Egyptologie aan de KU Leuven. Met veel kennis leidt ze al jaren reizigers langs faraonische parels en verhalen. Ze is auteur van verschillende boeken over het oude Egypte.
Nu heeft ze een prachtig naslagwerk uitgebracht, waarin ze in 4 delen de lange geschiedenis van dit vruchtbare land aan de Nijl schetst. Ze start bij de Nijl, het groene lint dat het land vruchtbaar maakte, en waarvan men zegt dat Egypte eigenlijk een geschenk van die Nijl is. Daarna passeren in Historisch Egypte (3.000 jaar geschiedenis!), de farao’s de revue met focus op enkele markante figuren zoals Hatsjepsoet, de vrouwelijke farao met baard; Achnaton, de excentrieke zonnekoning; Ramses II, de grote en natuurlijk “femme fatale” Kleopatra. Deel 3 werpt een blik in de wereld van goden en tempels, en voert je langsheen de mythologische wereld. In het laatste deel heeft de auteur het over “verlangen naar onsterfelijkheid”, want het hele leven van de oude Egyptenaren stond in dat teken. Men wilde immers dat de dode bleef voortleven. De dood als centraal thema meandert door alle hoofdstukken. Een dodencultus die prachtige kunst voortbracht, gerealiseerd door duizenden werklieden, schrijvers, steenhouwers. Tot op vandaag vergapen we ons aan al die archeologische vondsten.
Naast de duidelijke informatie in dit lijvige boek, is er plaats voor eindnoten, een verklarende woorden- en symbolenlijst, afkortingen, een selectieve bibliografie, een index van trefwoorden, een index van Egyptische begrippen en een lijst met afbeeldingen.
Mevrouw Reynders schreef een prachtig referentiewerk, dat de leek inleidt in die fascinerende leefwereld van het oude Egypte. Ikzelf ben er al decennia mee bezig, en ga in oktober o.a. het GEM bezoeken. Het oude Egypte voelt nu eenmaal als mijn thuisland aan!
Een absolute aanrader!
Patrick Van de Wiele (5)
Sterck & De Vreese
2026
Hardcover
432 Blz.
978 94 64716471197
Mythras Books
DIMITRI VEGAS, ERIK BURNHAM & DIEGO GALINDO – DINO WARRIORS 2
Vorig jaar recenseerde ik hier het eerste deel van deze strip, die afkomstig is van onze landgenoot, de wereldbekende Dj Dimitri Vegas. Met de eerste publicatie zag hij immers een jeugddroom in vervulling gaan. Hij is immers opgegroeid met een voorliefde voor popcultuur. Dungeons & Dragons, Star Wars, Ghostbusters plus de comics uit de tweede helft van de eighties en nineties, maar vooral Jurassic Park hebben bij hem een onuitwisbare indruk nagalaten. Sinds deze film is hij gefascineerd door dinosaurussen. De comic Dino Warriors, die afkomstig is uit zijn verbeelding, is dan ook een eerbetoon aan zijn jeugd. Dimitri bedacht de serie, en hij kreeg de steun van de Amerikaanse scenarist Erik Burnham (Ghostbusters comic) en van de tekenaar Diego Galindo (Power Rangers).
Het verhaal gaat als volgt:
Deze keer gaan de 5 jonge dinosauriërs, de broers Leonidas, Archimedes, Democritus en Alexander en hun zus Cleopatra, die op de vlucht zijn samen met hun meester Takis, de opdracht een krachtig kristal te beschermen en hun nieuwe thuis te verdedigen tegen een oude dreiging. Takis vertelde hen dat in hun wapens scherven van het krachtige Perpetuakristal zijn verwerkt. Ze moeten de band met die scherven aanhalen, om het op te nemen tegen de vijandige keizer Roman Augustus en zijn geheime organisatie, de Frumentari. Roman is echter op pad om de scherf in handen te krijgen voor zijn meester, Maximus. Maar de dino’s krijgen onverwachts hulp van de geheimzinnige Magnus. Kan met zijn hulp de balans naar de goeie kant doorslaan of niet?
Deze comic barst weerom van de actie, in de stijl van de Marvel en DC universums. Hij is mooi getekend, en deed me ietwat terugdenken aan The Teenage Mutant Nina Turtles. Kortom, een waardige Vlaamse versie van superhelden. Achteraan worden andere personages een voor een in detail voorgesteld. Hier zullen we nog meer van horen!
Patrick Van de Wiele (4)
Standaard Uitgeverij
www.standaarduitgeverij.be
2026
Zachte cover
56 Blz.
978-90-02-28897-5
Het verhaal gaat als volgt:
Deze keer gaan de 5 jonge dinosauriërs, de broers Leonidas, Archimedes, Democritus en Alexander en hun zus Cleopatra, die op de vlucht zijn samen met hun meester Takis, de opdracht een krachtig kristal te beschermen en hun nieuwe thuis te verdedigen tegen een oude dreiging. Takis vertelde hen dat in hun wapens scherven van het krachtige Perpetuakristal zijn verwerkt. Ze moeten de band met die scherven aanhalen, om het op te nemen tegen de vijandige keizer Roman Augustus en zijn geheime organisatie, de Frumentari. Roman is echter op pad om de scherf in handen te krijgen voor zijn meester, Maximus. Maar de dino’s krijgen onverwachts hulp van de geheimzinnige Magnus. Kan met zijn hulp de balans naar de goeie kant doorslaan of niet?
Deze comic barst weerom van de actie, in de stijl van de Marvel en DC universums. Hij is mooi getekend, en deed me ietwat terugdenken aan The Teenage Mutant Nina Turtles. Kortom, een waardige Vlaamse versie van superhelden. Achteraan worden andere personages een voor een in detail voorgesteld. Hier zullen we nog meer van horen!
Patrick Van de Wiele (4)
Standaard Uitgeverij
www.standaarduitgeverij.be
2026
Zachte cover
56 Blz.
978-90-02-28897-5
ADRIAAN BIJLOO & GOVERT SCHILLING – EXOVIDA
Een graphic novel over buitenaards leven.
Jongeling Tom is bezeten door strips, en wil later striptekenaar worden. Ook is hij gek van alles wat te maken heeft met sterrenkunde en ruimtevaart. Zijn moeder Mary werkt namelijk bij de NASA. Op een persconferentie maakt Mary een belangrijke ontdekking bekend. Er is immers exoplaneet Godriaan 42b ontdekt die precies op onze aarde gelijkt. Zou leven daar mogelijk zijn? Daarna neemt Mary Tom mee op een roadtrip door de Verenigde Staten en op een fascinerende ontdekkingsreis langs de speurtocht naar buitenaards leven. Maar waar houdt de werkelijkheid op en begint de fantasie? En wie is die geheimzinnige C. Superiu? Daarbij speelt een oude stripreeks, die bestaat uit 5 delen, een belangrijke rol. Tom ontmoet tijdens die roadtrip belangrijke figuren, en je vraagt je af of dat wel allemaal snor zit…
Illustrator Adriaan Bijloo en wetenschapsjournalist Govert Schilling verweven feiten en fictie, historische verhalen en hedendaagse inzichten, en een grote verscheidenheid aan tekenstijlen in een spannend, informatief en gelaagd avontuur rond de grootste vraag die de mensheid zich ooit heeft gesteld: zijn wij alleen in het heelal? Daarbij wisselen zwart/wit en kleurenpagina’s mekaar af. Govert Schilling is hier al verschillende malen aan bod gekomen met populairwetenschappelijke werken.
Dit is een pracht van een graphic novel, die ik iedereen aanraad! Sciencefiction dus met een hoge dosis wetenschap, zoals ik het graag lees.
Patrick Van de Wiele (4½)
MENLU
2026
Harde cover
304 Blz.
9789083503578
Jongeling Tom is bezeten door strips, en wil later striptekenaar worden. Ook is hij gek van alles wat te maken heeft met sterrenkunde en ruimtevaart. Zijn moeder Mary werkt namelijk bij de NASA. Op een persconferentie maakt Mary een belangrijke ontdekking bekend. Er is immers exoplaneet Godriaan 42b ontdekt die precies op onze aarde gelijkt. Zou leven daar mogelijk zijn? Daarna neemt Mary Tom mee op een roadtrip door de Verenigde Staten en op een fascinerende ontdekkingsreis langs de speurtocht naar buitenaards leven. Maar waar houdt de werkelijkheid op en begint de fantasie? En wie is die geheimzinnige C. Superiu? Daarbij speelt een oude stripreeks, die bestaat uit 5 delen, een belangrijke rol. Tom ontmoet tijdens die roadtrip belangrijke figuren, en je vraagt je af of dat wel allemaal snor zit…
Illustrator Adriaan Bijloo en wetenschapsjournalist Govert Schilling verweven feiten en fictie, historische verhalen en hedendaagse inzichten, en een grote verscheidenheid aan tekenstijlen in een spannend, informatief en gelaagd avontuur rond de grootste vraag die de mensheid zich ooit heeft gesteld: zijn wij alleen in het heelal? Daarbij wisselen zwart/wit en kleurenpagina’s mekaar af. Govert Schilling is hier al verschillende malen aan bod gekomen met populairwetenschappelijke werken.
Dit is een pracht van een graphic novel, die ik iedereen aanraad! Sciencefiction dus met een hoge dosis wetenschap, zoals ik het graag lees.
Patrick Van de Wiele (4½)
MENLU
2026
Harde cover
304 Blz.
9789083503578
Ode aan het leven - Gisèle Pelicot
De naam Gisèle Pelicot roept nog lang niet bij iedereen herkenning op, terwijl haar verhaal juist bedoeld lijkt voor wie nog denkt dat seksueel geweld eenvoudig te weerstaan is of dat slachtoffers daar zelf invloed op hebben. In Ode aan het leven, geschreven samen met Judit Perrignon, draait alles om één centrale verschuiving: niet het slachtoffer hoort zich te schamen, maar de dader.
Het boek is ontstaan uit een uitzonderlijk en schokkend levensverhaal. Pelicot werd jarenlang door haar echtgenoot gedrogeerd en vervolgens misbruikt, niet alleen door hem, maar ook door tientallen andere mannen. Wat volgt is geen puur verslag van feiten, maar een poging om grip te krijgen op een werkelijkheid die lange tijd buiten haar bewustzijn lag. Ze had immers geen herinneringen aan wat haar was aangedaan, wat de confrontatie met de waarheid des te ontwrichtender maakte.
De structuur van het boek weerspiegelt die verwarring. Aanvankelijk springt het verhaal tussen verschillende tijdslagen: het verleden, de ontdekking en de nasleep. Gaandeweg wordt het relaas lineairder, alsof ook het denken van de auteur langzaam ordening vindt. Die beweging maakt voelbaar hoe iemand zich stap voor stap probeert te herpakken na een totale breuk in het vertrouwen in de werkelijkheid.
Wat het boek bijzonder maakt, is dat het niet uitsluitend draait om slachtofferschap. Pelicot weigert zich te laten reduceren tot wat haar is aangedaan en zoekt naar betekenis, zelfs binnen de fragmenten van haar leven die overeind zijn gebleven. Herinneringen aan haar jeugd, aan haar moeder en aan vriendschappen vormen een tegengewicht tegen de vernietiging die later plaatsvond. Tegelijk wordt duidelijk hoe diep de impact reikt: niet alleen haar eigen leven, maar ook dat van haar kinderen raakt ontwricht.
De rechtszaak vormt een kantelpunt. Waar anonimiteit vaak de norm is in dit soort zaken, kiest Pelicot er bewust voor om zichtbaar te zijn. Die beslissing is niet alleen persoonlijk, maar ook principieel: de blik moet verschuiven van het slachtoffer naar de daders. Toch blijkt die confrontatie zwaar. De aanwezigheid van tientallen mannen in de rechtszaal, die hun verantwoordelijkheid ontkennen of minimaliseren, laat zien hoe collectief en genormaliseerd geweld kan zijn.
Opvallend is dat Pelicot haar verhaal publiceert onder de naam van haar ex-man. Dat lijkt tegenstrijdig, maar is juist een bewuste keuze: ze weigert dat haar kinderen de last van schaamte dragen. Daarmee onderstreept ze opnieuw haar centrale boodschap.
Tegenover de destructie plaatst het boek ook herstel, al is dat nooit volledig. Er ontstaat ruimte voor nieuwe relaties en een andere toekomst, zonder dat het verleden wordt uitgewist. Die spanning blijft voelbaar tot het einde: het leven gaat door, maar niet ongeschonden.
De kracht van dit boek ligt in de ingetogen toon. Er wordt nergens overdreven of aangedikt, waardoor de impact juist groter wordt. Het resultaat is een indringend en confronterend verhaal dat niet alleen getuigt van persoonlijk overleven, maar ook een bredere maatschappelijke vraag stelt: wie draagt de last van schaamte, en waarom eigenlijk?
Door: Simon P.
Het boek is ontstaan uit een uitzonderlijk en schokkend levensverhaal. Pelicot werd jarenlang door haar echtgenoot gedrogeerd en vervolgens misbruikt, niet alleen door hem, maar ook door tientallen andere mannen. Wat volgt is geen puur verslag van feiten, maar een poging om grip te krijgen op een werkelijkheid die lange tijd buiten haar bewustzijn lag. Ze had immers geen herinneringen aan wat haar was aangedaan, wat de confrontatie met de waarheid des te ontwrichtender maakte.
De structuur van het boek weerspiegelt die verwarring. Aanvankelijk springt het verhaal tussen verschillende tijdslagen: het verleden, de ontdekking en de nasleep. Gaandeweg wordt het relaas lineairder, alsof ook het denken van de auteur langzaam ordening vindt. Die beweging maakt voelbaar hoe iemand zich stap voor stap probeert te herpakken na een totale breuk in het vertrouwen in de werkelijkheid.
Wat het boek bijzonder maakt, is dat het niet uitsluitend draait om slachtofferschap. Pelicot weigert zich te laten reduceren tot wat haar is aangedaan en zoekt naar betekenis, zelfs binnen de fragmenten van haar leven die overeind zijn gebleven. Herinneringen aan haar jeugd, aan haar moeder en aan vriendschappen vormen een tegengewicht tegen de vernietiging die later plaatsvond. Tegelijk wordt duidelijk hoe diep de impact reikt: niet alleen haar eigen leven, maar ook dat van haar kinderen raakt ontwricht.
De rechtszaak vormt een kantelpunt. Waar anonimiteit vaak de norm is in dit soort zaken, kiest Pelicot er bewust voor om zichtbaar te zijn. Die beslissing is niet alleen persoonlijk, maar ook principieel: de blik moet verschuiven van het slachtoffer naar de daders. Toch blijkt die confrontatie zwaar. De aanwezigheid van tientallen mannen in de rechtszaal, die hun verantwoordelijkheid ontkennen of minimaliseren, laat zien hoe collectief en genormaliseerd geweld kan zijn.
Opvallend is dat Pelicot haar verhaal publiceert onder de naam van haar ex-man. Dat lijkt tegenstrijdig, maar is juist een bewuste keuze: ze weigert dat haar kinderen de last van schaamte dragen. Daarmee onderstreept ze opnieuw haar centrale boodschap.
Tegenover de destructie plaatst het boek ook herstel, al is dat nooit volledig. Er ontstaat ruimte voor nieuwe relaties en een andere toekomst, zonder dat het verleden wordt uitgewist. Die spanning blijft voelbaar tot het einde: het leven gaat door, maar niet ongeschonden.
De kracht van dit boek ligt in de ingetogen toon. Er wordt nergens overdreven of aangedikt, waardoor de impact juist groter wordt. Het resultaat is een indringend en confronterend verhaal dat niet alleen getuigt van persoonlijk overleven, maar ook een bredere maatschappelijke vraag stelt: wie draagt de last van schaamte, en waarom eigenlijk?
Door: Simon P.
De Toscaanse Zussen 2 - De gave van Bianca - Daniela Sacerdoti
De gave van Bianca is het sfeervolle 2e deel van De Toscaanse zussen, de meeslepende serie van Daniela Sacerdoti bij Oceaan boeken en het vervolg op De gave van Lucrezia. De vertaling was weer in handen van Irene Paridaans. Het 3e deel, De gave van Mia, verschijnt zomer 2026 en De gave van Nora zal voorjaar 2027 de serie afsluiten.
In het 1e deel draaide het om Lucrezia's terugkeer naar villa Casalta en de familiegeheimen die tot haar vertrek leidden. In dit boek gaat het verhaal verder en ligt de focus op tweelingzus Bianca en haar zoektocht naar haar eigen identiteit. Nu Lucrezia terug is, voelt ze zich verloren, want ze hoeft niet meer voor iedereen te zorgen. Teveel tijd om te denken aan Lorenzo en hun onmogelijke liefde. Ze accepteert een baan in een museum in Florence en ontdekt een dagboek van een jonge vrouw die ooit in hun villa woonde in de archieven. Haar verhaal lijkt veel op Bianca's eigen leven. Ze vermoedt dat zij het meisje is wat ze vroeger altijd zag door haar gave om overleden mensen te zien. Bianca zal nu zelf moeten kiezen. Accepteert ze haar lot of vecht ze voor haar grote liefde?
Ook dit boek is geschreven in de ik-vorm en we leren Bianca dan ook goed kennen met al haar gevoelens, twijfels en verlangens. Ze ontwikkelt zich gaandeweg tot een sterke vrouw die vecht voor haar geluk, je leeft intens met haar mee. Haar tragische liefdesgeschiedenis met Lorenzo geeft het verhaal een emotionele lading terwijl de duale tijdlijn voor spanning en vaart zorgt. In het heden gaan we verder in 1985 en in het verleden speelt Viola's leven zich af in de jaren '40. Bianca voelt zich door haar gave steeds meer met Viola verbonden en door de ontdekkingen uit het dagboek die met het heden verstrikt raken krijgt het familiegeheim meer diepgang. De setting komt weer helemaal tot leven. Je ziet Casalta en Florence zo voor je en kunt de zinderende warmte bijna voelen.
Al met al een beeldend geschreven sfeervol 2e deel van een heerlijk meeslepende serie vol familiegeheimen en een vleugje mystiek in een levendige Italiaanse setting. Een prachtig liefdesverhaal. De Falconeri-saga gaat verder, ik kan niet wachten op de twee laatste delen!
Door: Marie-Jose Jansen
In het 1e deel draaide het om Lucrezia's terugkeer naar villa Casalta en de familiegeheimen die tot haar vertrek leidden. In dit boek gaat het verhaal verder en ligt de focus op tweelingzus Bianca en haar zoektocht naar haar eigen identiteit. Nu Lucrezia terug is, voelt ze zich verloren, want ze hoeft niet meer voor iedereen te zorgen. Teveel tijd om te denken aan Lorenzo en hun onmogelijke liefde. Ze accepteert een baan in een museum in Florence en ontdekt een dagboek van een jonge vrouw die ooit in hun villa woonde in de archieven. Haar verhaal lijkt veel op Bianca's eigen leven. Ze vermoedt dat zij het meisje is wat ze vroeger altijd zag door haar gave om overleden mensen te zien. Bianca zal nu zelf moeten kiezen. Accepteert ze haar lot of vecht ze voor haar grote liefde?
Ook dit boek is geschreven in de ik-vorm en we leren Bianca dan ook goed kennen met al haar gevoelens, twijfels en verlangens. Ze ontwikkelt zich gaandeweg tot een sterke vrouw die vecht voor haar geluk, je leeft intens met haar mee. Haar tragische liefdesgeschiedenis met Lorenzo geeft het verhaal een emotionele lading terwijl de duale tijdlijn voor spanning en vaart zorgt. In het heden gaan we verder in 1985 en in het verleden speelt Viola's leven zich af in de jaren '40. Bianca voelt zich door haar gave steeds meer met Viola verbonden en door de ontdekkingen uit het dagboek die met het heden verstrikt raken krijgt het familiegeheim meer diepgang. De setting komt weer helemaal tot leven. Je ziet Casalta en Florence zo voor je en kunt de zinderende warmte bijna voelen.
Al met al een beeldend geschreven sfeervol 2e deel van een heerlijk meeslepende serie vol familiegeheimen en een vleugje mystiek in een levendige Italiaanse setting. Een prachtig liefdesverhaal. De Falconeri-saga gaat verder, ik kan niet wachten op de twee laatste delen!
Door: Marie-Jose Jansen
De Vlucht van de Raaf deel 2: Ierland is het einde – Rein Menke
Laat ik beginnen met een kleine maar belangrijke disclaimer:
Ik heb dit boek van Rein Menke gekregen in ruil voor een recensie.
Maar geen zorgen, mijn mening blijft gewoon eerlijk. Ik ben namelijk een persoon die zich al zonder hulp behoorlijk kan ergeren aan fictieve personages. Daar hoeft echt geen betaling tegenover te staan.
Sterker nog: lees dit boek tijdens de peri/menopauze.
Geloof me… dat maakt alles net even intenser.
Emoties? Intenser.
Meeleven? Intenser.
Ergernis? Ooooh ja. Zeker intenser.
En Rik… tja… Rik kreeg het zwaar.
Rik… jongen… wat de F?
In De Vlucht van de Raaf deel 2: Ierland is het einde volgen we opnieuw Rik, die nog altijd zijn droom najaagt. En dat doet hij met een doorzettingsvermogen die erg bewonderenswaardig is… en tegelijkertijd af en toe licht (lees enorm) frustrerend. Want Rik heeft een bijzonder talent: precies die keuzes maken waarvan je als lezer denkt:
"Nee…"
"Niet doen…"
"Rik…"
"Rik...."
"WTF!!"
Want hij doet het toch he!
Normaal gesproken zou ik daar rustig doorheen lezen. Maar door de mentale staat waarin ik mij bevind voelde ik me af en toe alsof ik hem persoonlijk wilde toespreken. Rustig. Begripvol. Oke, ik wou hem eigenlijk gewoon op zijn neus timmeren!
Of… nou ja… nee, ik wilde dat gewoon echt doen!
Gelukkig had ik verse gemberthee naast me staan. Dat hielp.
Een beetje.
Wat ook hielp was een zak chips.
Tenminste… dat dacht ik.
Want ergens halverwege keek ik naar beneden en was die zak ineens leeg.
Geen idee hoe dat gebeurd is.
Ik verdenk Rik!
Wat ik sterk vond
Het verhaal leest vlot en blijft boeien. Je blijft doorlezen, zelfs wanneer je je ergert. En dat is gewoon een goed teken. Want als een boek je emotioneel raakt, zelfs al is dat met lichte frustratie, dan doet het iets goed.
Rik is geen perfect personage. Hij maakt fouten, twijfelt, struikelt en probeert opnieuw. Dat maakt hem menselijk. Soms wil je hem een schouderklop geven… en soms wil je hem achter het behang plakken, of vastbinden.
Maar juist dat maakt het verhaal geloofwaardig en interessant. Je blijft benieuwd hoe het verder gaat en hoe alles uiteindelijk samenkomt.
Het einde (Ik verklap lekker niks)
Dit is het slot van het verhaal. Geen deel 3, geen open einde dat je nog weken laat wachten, maar een afronding die blijft hangen.
Ik was even stil toen ik het boek dichtklapte.
Niet lang, mijn gemberthee moest nog op en ik moest nog een blog schrijven, maar wel lang genoeg om te denken:
Ja… dit was echt goed.
Mijn conclusie
De Vlucht van de Raaf deel 2: Ierland is het einde is een sterk, vlot geschreven vervolg met een hoofdpersoon die je soms wilt omhelzen en soms even achter het behang wilt plakken. Een verhaal over dromen, keuzes en de gevolgen daarvan, met genoeg spanning om je door te laten lezen, en genoeg emotie om je betrokken te houden.
Ik heb me vermaakt, me geërgerd, doorgelezen en ondertussen ongemerkt een zak chips laten verdwijnen. Dat is voor mij altijd een goed teken.
Dank je Rein voor het boek, mijn eerlijke mening blijft: ik vond het goed.
Een aanrader voor:
Lezers die houden van karakter gedreven verhalen
Liefhebbers van muziek en dromen najagen
Mensen die graag personages volgen die niet perfect zijn
Lezers die willen meeleven, zuchten en toch blijven doorlezen
Iedereen die houdt van een eerlijk, menselijk en vlot geschreven verhaal
Kort gezegd:
Een boek dat je laat meeleven, je soms laat zuchten, maar je vooral tot de laatste pagina laat doorlezen.
En misschien… heel misschien… ook je chips laat verdwijnen.
Door: Bianca Rillmann
Ik heb dit boek van Rein Menke gekregen in ruil voor een recensie.
Maar geen zorgen, mijn mening blijft gewoon eerlijk. Ik ben namelijk een persoon die zich al zonder hulp behoorlijk kan ergeren aan fictieve personages. Daar hoeft echt geen betaling tegenover te staan.
Sterker nog: lees dit boek tijdens de peri/menopauze.
Geloof me… dat maakt alles net even intenser.
Emoties? Intenser.
Meeleven? Intenser.
Ergernis? Ooooh ja. Zeker intenser.
En Rik… tja… Rik kreeg het zwaar.
Rik… jongen… wat de F?
In De Vlucht van de Raaf deel 2: Ierland is het einde volgen we opnieuw Rik, die nog altijd zijn droom najaagt. En dat doet hij met een doorzettingsvermogen die erg bewonderenswaardig is… en tegelijkertijd af en toe licht (lees enorm) frustrerend. Want Rik heeft een bijzonder talent: precies die keuzes maken waarvan je als lezer denkt:
"Nee…"
"Niet doen…"
"Rik…"
"Rik...."
"WTF!!"
Want hij doet het toch he!
Normaal gesproken zou ik daar rustig doorheen lezen. Maar door de mentale staat waarin ik mij bevind voelde ik me af en toe alsof ik hem persoonlijk wilde toespreken. Rustig. Begripvol. Oke, ik wou hem eigenlijk gewoon op zijn neus timmeren!
Of… nou ja… nee, ik wilde dat gewoon echt doen!
Gelukkig had ik verse gemberthee naast me staan. Dat hielp.
Een beetje.
Wat ook hielp was een zak chips.
Tenminste… dat dacht ik.
Want ergens halverwege keek ik naar beneden en was die zak ineens leeg.
Geen idee hoe dat gebeurd is.
Ik verdenk Rik!
Wat ik sterk vond
Het verhaal leest vlot en blijft boeien. Je blijft doorlezen, zelfs wanneer je je ergert. En dat is gewoon een goed teken. Want als een boek je emotioneel raakt, zelfs al is dat met lichte frustratie, dan doet het iets goed.
Rik is geen perfect personage. Hij maakt fouten, twijfelt, struikelt en probeert opnieuw. Dat maakt hem menselijk. Soms wil je hem een schouderklop geven… en soms wil je hem achter het behang plakken, of vastbinden.
Maar juist dat maakt het verhaal geloofwaardig en interessant. Je blijft benieuwd hoe het verder gaat en hoe alles uiteindelijk samenkomt.
Het einde (Ik verklap lekker niks)
Dit is het slot van het verhaal. Geen deel 3, geen open einde dat je nog weken laat wachten, maar een afronding die blijft hangen.
Ik was even stil toen ik het boek dichtklapte.
Niet lang, mijn gemberthee moest nog op en ik moest nog een blog schrijven, maar wel lang genoeg om te denken:
Ja… dit was echt goed.
Mijn conclusie
De Vlucht van de Raaf deel 2: Ierland is het einde is een sterk, vlot geschreven vervolg met een hoofdpersoon die je soms wilt omhelzen en soms even achter het behang wilt plakken. Een verhaal over dromen, keuzes en de gevolgen daarvan, met genoeg spanning om je door te laten lezen, en genoeg emotie om je betrokken te houden.
Ik heb me vermaakt, me geërgerd, doorgelezen en ondertussen ongemerkt een zak chips laten verdwijnen. Dat is voor mij altijd een goed teken.
Dank je Rein voor het boek, mijn eerlijke mening blijft: ik vond het goed.
Een aanrader voor:
Lezers die houden van karakter gedreven verhalen
Liefhebbers van muziek en dromen najagen
Mensen die graag personages volgen die niet perfect zijn
Lezers die willen meeleven, zuchten en toch blijven doorlezen
Iedereen die houdt van een eerlijk, menselijk en vlot geschreven verhaal
Kort gezegd:
Een boek dat je laat meeleven, je soms laat zuchten, maar je vooral tot de laatste pagina laat doorlezen.
En misschien… heel misschien… ook je chips laat verdwijnen.
Door: Bianca Rillmann
VIRAAL - CHARLES VAN WETTUM
Deze recensie is eerder verschenen op ootw-magazine (klik op de link onderaan de tekst)
Wordt een oeroud virus de redding van de mens of de ondergang?
Wanneer Gerard Hendriks na een avontuurlijke fietstocht over de permafrost van Siberië in Nederland terugkeert, blijkt hij besmet met een onbekend virus. Wereldwijde besmetting is ondertussen al niet meer te stoppen. Gelukkig wordt er niemand echt ziek: het virus is volkomen onschuldig. Het verandert wel de kleur van de ogen in groen, en er worden ook veranderingen in de karakterstructuur opgemerkt.
Dit voorval zet de leefwereld van Gerard compleet op zijn kop. Zijn echtgenote wil van hem scheiden, hij mag zijn kinderen niet meer zien, zijn baas scheldt hem de huid vol en ontslaat hem op staande voet, buren maken hem verwijten en bekladden zijn huis, kortom alles gaat mis. De behandelende dokter Hoyd geeft het opgelopen virus een naam: Denisova. Nu is de vraag wat dit virus gaat veroorzaken. Zijn er vergelijkingen met Covid-19? Dokter Hoyd gaat zelfs een onderzoekscommissie van de VN leidden…
Gerard besluit om in te gaan op de uitnodiging van een Australische miljonair en laat alles achter. Samen bouwen ze een stad voor Denisova ’s op in de “outback” van Australië. Gerard reist de wereld rond als ambassadeur en wil de mensen overtuigen van de onschuld van het virus. Uit alle hoeken van de wereld arriveren Denisova’s en de stad groeit. Maar verschillende landen komen in opstand, Denisova ‘s worden geviseerd…
Deze zeer spannende sciencefictionthriller heb ik in 2 rukken uitgelezen. Ik werd immers door het verhaal gegrepen en kreeg zelfs sympathie voor de Denisova’s. Mijn vriend Charles heeft hier een van zijn beste werken mee afgeleverd! Ik kan dan ook niet anders dan het sterk aanbevelen!
9/10
Door: Patrick Van de Wiele
www.wettum.org
Wordt een oeroud virus de redding van de mens of de ondergang?
Wanneer Gerard Hendriks na een avontuurlijke fietstocht over de permafrost van Siberië in Nederland terugkeert, blijkt hij besmet met een onbekend virus. Wereldwijde besmetting is ondertussen al niet meer te stoppen. Gelukkig wordt er niemand echt ziek: het virus is volkomen onschuldig. Het verandert wel de kleur van de ogen in groen, en er worden ook veranderingen in de karakterstructuur opgemerkt.
Dit voorval zet de leefwereld van Gerard compleet op zijn kop. Zijn echtgenote wil van hem scheiden, hij mag zijn kinderen niet meer zien, zijn baas scheldt hem de huid vol en ontslaat hem op staande voet, buren maken hem verwijten en bekladden zijn huis, kortom alles gaat mis. De behandelende dokter Hoyd geeft het opgelopen virus een naam: Denisova. Nu is de vraag wat dit virus gaat veroorzaken. Zijn er vergelijkingen met Covid-19? Dokter Hoyd gaat zelfs een onderzoekscommissie van de VN leidden…
Gerard besluit om in te gaan op de uitnodiging van een Australische miljonair en laat alles achter. Samen bouwen ze een stad voor Denisova ’s op in de “outback” van Australië. Gerard reist de wereld rond als ambassadeur en wil de mensen overtuigen van de onschuld van het virus. Uit alle hoeken van de wereld arriveren Denisova’s en de stad groeit. Maar verschillende landen komen in opstand, Denisova ‘s worden geviseerd…
Deze zeer spannende sciencefictionthriller heb ik in 2 rukken uitgelezen. Ik werd immers door het verhaal gegrepen en kreeg zelfs sympathie voor de Denisova’s. Mijn vriend Charles heeft hier een van zijn beste werken mee afgeleverd! Ik kan dan ook niet anders dan het sterk aanbevelen!
9/10
Door: Patrick Van de Wiele
www.wettum.org
Zwervers-Liederen Van Tijd En Ruimte - Charles Van Wettum
Deze recensie is eerder verschenen op ootw-magazine (klik op de link onderaan de tekst)
Is dit heelal ons thuis of een duister doolhof?
Wij, de mensheid, wij leven in een piepkleine enclave, beschermd door atmosfeer en magnetosfeer en lokale natuurwetten. Buiten ons reservaatje woedt de werkelijkheid: harde straling, rondvliegend gruis, jagende gas- en plasmawolken en nog veel meer. Maar bovenal natuurwetten die niet zo veilig zijn als wij dagelijks ervaren. Rommelen met ruimtetijd, relativiteit en kwanta? We zijn er gewoon niet voor gemaakt. Natuurlijk gaan we wél alles proberen. We blijven tenslotte mensen. Het gevolg? We dolen. Zoeken tastend de weg. Mensen zijn de zwervers van de ruimtetijd.
Mijn vriend, de Nederlandse hard SF-auteur Charles Van Wettum, schreef 13 originele sciencefictionverhalen, die al eerder in tijdschriften verschenen, en verzamelde die in deze bundel. Ik overloop ze stuk voor stuk:
Na een realistisch voorwoord over onze menselijke beperkingen, wanneer we de aarde verlaten, volgt Hole 9, waarin topsport op de korrel wordt genomen. Het gaat hier over golf op interstellaire maat, dat in ons zonnestelsel voor een tijdsdilemma zorgt. In Levenstijd wordt Herman na een ongeluk door Sofie in een “wachtkamer” geplaatst, waarin de tijd langzamer verstrijkt. Zo hoopt zij haar geliefde binnen 20 jaar te laten genezen, maar wat met de baby, die ze ondertussen verwacht, zonder vader? Een afgeprijsd wormgat zorgt voor aankomst op een alternatieve bestemming in Tweedehands wormgat. Halverwege de vlucht van een ruimteschip ontwaken de kapitein en de navigator, op het keerpunt naar hun bestemming. Ze worden in Keerpunt op de brug opgewacht door hologrammen van mensen die door middel van nieuwe technologie hun allang vooruit zijn. Vader Job wil via injecties terug in de tijd om de relatie met zijn dochter Dyna te verbeteren in Haar ware zelf. In Geheugenmanagement is Jacques overleden en leeft hij digitaal verder in Walhalla. Maar er zijn problemen met de geheugenruimte bij andere bewoners, en Jacques’ politieke achtergrond zou wel eens nuttig kunnen zijn. Alice in kwantumland is uiteraard een sciencefictionversie van Alice in Wonderland. Alice is een verlamde vrouw, die de plaats van piloot op een ruimteschip krijgt, waarbij haar brein via een kwantumcomputer dat ruimteschip bestuurt. Tot ze na 3 jaar plots terugkeert… De geniën zijn goden geworden op Mons Olympus in Het unificatiecriterium van Botteschied, en verdeeld in 2 kampen. Einstein, Curie en Botteschied versus Bohr, Schrödinger en Heisenberg. Tot een gedachtenexperiment deze gelijke stand verandert… In De Boleadoras zijn de drie broers Boleadoras op kwantumniveau verstrengeld. Individualisme en collectivisme botsen met mekaar in Een voorzichtig project. Dit verhaal lag me minder. Wetenschapper Max Bitterwasser krijgt bezoek van een klas betaleerlingen met hun docent op het moment dat hij bezig is met een experiment in Huize Vhoo Koezz. Ofwel Charles’ versie van een spookverhaal. Goede bedoelingen pakken verkeerd uit in Goede beslissingen. Ook weer iets minder mijn smaak. In Tweehonderd jaar eenzaamheid is het ruimteschip Noah met een KI aan boord onderweg naar de exoplaneet Terra II. Wanneer het daar aankomt blijkt de mensheid het al gekoloniseerd te hebben. Maar de organischen zijn allen weggetrokken naar de “geestelijke hemel”. Noah is teleurgesteld want hij wil mensen ontmoeten…
In het afsluitend non-fiction artikel gaat de auteur dieper in op de zwerftochten die deze verhalen afgelegd hebben vooraleer ze hier samengevoegd werden.
Alles bij mekaar is dit een interessante bundel geworden, die het talent van de auteur van verschillende kanten laat zien. Hij weet de veranderende omstandigheden in een nieuw daglicht te plaatsen, en geeft daar soms een humoristische draai aan. Ik heb de bundel dan ook weer graag gelezen!
8/10
Door: Patrick Van de Wiele
www.wettum.org
Is dit heelal ons thuis of een duister doolhof?
Wij, de mensheid, wij leven in een piepkleine enclave, beschermd door atmosfeer en magnetosfeer en lokale natuurwetten. Buiten ons reservaatje woedt de werkelijkheid: harde straling, rondvliegend gruis, jagende gas- en plasmawolken en nog veel meer. Maar bovenal natuurwetten die niet zo veilig zijn als wij dagelijks ervaren. Rommelen met ruimtetijd, relativiteit en kwanta? We zijn er gewoon niet voor gemaakt. Natuurlijk gaan we wél alles proberen. We blijven tenslotte mensen. Het gevolg? We dolen. Zoeken tastend de weg. Mensen zijn de zwervers van de ruimtetijd.
Mijn vriend, de Nederlandse hard SF-auteur Charles Van Wettum, schreef 13 originele sciencefictionverhalen, die al eerder in tijdschriften verschenen, en verzamelde die in deze bundel. Ik overloop ze stuk voor stuk:
Na een realistisch voorwoord over onze menselijke beperkingen, wanneer we de aarde verlaten, volgt Hole 9, waarin topsport op de korrel wordt genomen. Het gaat hier over golf op interstellaire maat, dat in ons zonnestelsel voor een tijdsdilemma zorgt. In Levenstijd wordt Herman na een ongeluk door Sofie in een “wachtkamer” geplaatst, waarin de tijd langzamer verstrijkt. Zo hoopt zij haar geliefde binnen 20 jaar te laten genezen, maar wat met de baby, die ze ondertussen verwacht, zonder vader? Een afgeprijsd wormgat zorgt voor aankomst op een alternatieve bestemming in Tweedehands wormgat. Halverwege de vlucht van een ruimteschip ontwaken de kapitein en de navigator, op het keerpunt naar hun bestemming. Ze worden in Keerpunt op de brug opgewacht door hologrammen van mensen die door middel van nieuwe technologie hun allang vooruit zijn. Vader Job wil via injecties terug in de tijd om de relatie met zijn dochter Dyna te verbeteren in Haar ware zelf. In Geheugenmanagement is Jacques overleden en leeft hij digitaal verder in Walhalla. Maar er zijn problemen met de geheugenruimte bij andere bewoners, en Jacques’ politieke achtergrond zou wel eens nuttig kunnen zijn. Alice in kwantumland is uiteraard een sciencefictionversie van Alice in Wonderland. Alice is een verlamde vrouw, die de plaats van piloot op een ruimteschip krijgt, waarbij haar brein via een kwantumcomputer dat ruimteschip bestuurt. Tot ze na 3 jaar plots terugkeert… De geniën zijn goden geworden op Mons Olympus in Het unificatiecriterium van Botteschied, en verdeeld in 2 kampen. Einstein, Curie en Botteschied versus Bohr, Schrödinger en Heisenberg. Tot een gedachtenexperiment deze gelijke stand verandert… In De Boleadoras zijn de drie broers Boleadoras op kwantumniveau verstrengeld. Individualisme en collectivisme botsen met mekaar in Een voorzichtig project. Dit verhaal lag me minder. Wetenschapper Max Bitterwasser krijgt bezoek van een klas betaleerlingen met hun docent op het moment dat hij bezig is met een experiment in Huize Vhoo Koezz. Ofwel Charles’ versie van een spookverhaal. Goede bedoelingen pakken verkeerd uit in Goede beslissingen. Ook weer iets minder mijn smaak. In Tweehonderd jaar eenzaamheid is het ruimteschip Noah met een KI aan boord onderweg naar de exoplaneet Terra II. Wanneer het daar aankomt blijkt de mensheid het al gekoloniseerd te hebben. Maar de organischen zijn allen weggetrokken naar de “geestelijke hemel”. Noah is teleurgesteld want hij wil mensen ontmoeten…
In het afsluitend non-fiction artikel gaat de auteur dieper in op de zwerftochten die deze verhalen afgelegd hebben vooraleer ze hier samengevoegd werden.
Alles bij mekaar is dit een interessante bundel geworden, die het talent van de auteur van verschillende kanten laat zien. Hij weet de veranderende omstandigheden in een nieuw daglicht te plaatsen, en geeft daar soms een humoristische draai aan. Ik heb de bundel dan ook weer graag gelezen!
8/10
Door: Patrick Van de Wiele
www.wettum.org
CLEOPATRA - SAARA EL-ARIFI
Deze recensie verscheen eerder op Cultuurmania(klik op de link onderaan de tekst)
“Historici hebben mij altijd een verleidster genoemd, maar ik was slechts verblind door liefde. Toneelschrijvers maakten me tot een heks, maar mijn gaven kwamen rechtstreeks van de goden. Dichters beschreven mijn bloeddorst, maar ik wilde slechts mijn kinderen beschermen. Ze geloven maar al te graag dat een vrouw niet machtig kan zijn. Niet strategisch. Niet voorbestemd om te heersen. Maar ik zal niet langer zwijgen. Dit is mijn verhaal.”
Dat is de invalshoek van deze nieuwe historische fantasyroman van de Britse auteur Saara El-Arifi, die het eerste deel is van de ‘Ending Fire’ trilogie uitmaakt, en die inspiratie put uit West-Afrikaanse en Arabische mythologie. De auteur werd eerder al bekend door haar romantasyboeken ‘Facebound’ en ‘Cursebound’.
Deze magische, revolutionaire en epische hervertelling van Cleopatra is geschreven door de ogen van de farao zelf, zoals ze zou willen gezien worden, en niet zoals de geschiedenis haar afschildert. Sommige details stroken met wat we al wisten, maar andere zijn dan weer nieuw te noemen. En mystiek komt daarbij even om de hoek kijken. Kortom, het is een boek (als Egyptofiel zoals ik) dat je moet gelezen hebben, indien de Oudheid jou interesseert.
9/10
Door: Patrick Van de Wiele
“Historici hebben mij altijd een verleidster genoemd, maar ik was slechts verblind door liefde. Toneelschrijvers maakten me tot een heks, maar mijn gaven kwamen rechtstreeks van de goden. Dichters beschreven mijn bloeddorst, maar ik wilde slechts mijn kinderen beschermen. Ze geloven maar al te graag dat een vrouw niet machtig kan zijn. Niet strategisch. Niet voorbestemd om te heersen. Maar ik zal niet langer zwijgen. Dit is mijn verhaal.”
Dat is de invalshoek van deze nieuwe historische fantasyroman van de Britse auteur Saara El-Arifi, die het eerste deel is van de ‘Ending Fire’ trilogie uitmaakt, en die inspiratie put uit West-Afrikaanse en Arabische mythologie. De auteur werd eerder al bekend door haar romantasyboeken ‘Facebound’ en ‘Cursebound’.
Deze magische, revolutionaire en epische hervertelling van Cleopatra is geschreven door de ogen van de farao zelf, zoals ze zou willen gezien worden, en niet zoals de geschiedenis haar afschildert. Sommige details stroken met wat we al wisten, maar andere zijn dan weer nieuw te noemen. En mystiek komt daarbij even om de hoek kijken. Kortom, het is een boek (als Egyptofiel zoals ik) dat je moet gelezen hebben, indien de Oudheid jou interesseert.
9/10
Door: Patrick Van de Wiele
HET DOODSCHAP 1 - DE SCHADUWKRIJGER - COCKY VAN DIJK
Met Het doodschap 1: De schaduwkrijger wordt een wereld geopend waarin de grens tussen leven en dood geen vast gegeven is, maar iets wat bewaakt, gestuurd en soms zelfs bevochten wordt.
Vanaf het begin kiest het verhaal voor betrokkenheid boven opbouw. Je wordt direct het universum ingetrokken, zonder lange aanloop of uitleg. Het tempo ligt consequent hoog en de hoofdstukken wisselen van perspectief, wat zorgt voor voortdurende spanning en een lichte onrust die je als lezer scherp houdt.
Die kracht zit in de combinatie van een toegankelijk geschreven stijl en een concept dat groter aanvoelt dan het boek zelf. De thematiek rond sterfelijkheid en controle over het hiernamaals geeft het verhaal gewicht, zonder dat het zwaar wordt. Het blijft leesbaar, vlot en gericht op voortgang. Je gaat mee, bijna automatisch.
Wat goed werkt, is hoe de personages zijn neergezet. Ze verschillen duidelijk van elkaar en ontwikkelen zich op manieren die het verhaal dragen. Je voelt waar hun keuzes vandaan komen, ook als je het er niet altijd mee eens bent. Dat zorgt voor betrokkenheid, zonder dat het sentimenteel wordt.
Tegelijkertijd ligt daar ook een beperking. De nadruk op tempo en afwisseling maakt dat sommige momenten minder uitgediept worden dan ze zouden kunnen zijn. Bepaalde ontwikkelingen krijgen weinig ruimte om echt te landen, waardoor de impact soms sneller weer wegebt dan nodig is.
Wat overeind blijft, is de aantrekkingskracht van het geheel. Dit eerste deel zet een duidelijke basis neer en wekt vooral nieuwsgierigheid naar wat nog gaat komen. Het voelt als een begin dat bewust nog niet alles prijsgeeft, maar wel genoeg om te blijven volgen.
Toegankelijk, snel en conceptueel sterk, met een intrigerende wereld en een duidelijke spanningsboog, al had meer verdieping het geheel nog krachtiger gemaakt.
8,5/10
Door: R. de Vries
Vanaf het begin kiest het verhaal voor betrokkenheid boven opbouw. Je wordt direct het universum ingetrokken, zonder lange aanloop of uitleg. Het tempo ligt consequent hoog en de hoofdstukken wisselen van perspectief, wat zorgt voor voortdurende spanning en een lichte onrust die je als lezer scherp houdt.
Die kracht zit in de combinatie van een toegankelijk geschreven stijl en een concept dat groter aanvoelt dan het boek zelf. De thematiek rond sterfelijkheid en controle over het hiernamaals geeft het verhaal gewicht, zonder dat het zwaar wordt. Het blijft leesbaar, vlot en gericht op voortgang. Je gaat mee, bijna automatisch.
Wat goed werkt, is hoe de personages zijn neergezet. Ze verschillen duidelijk van elkaar en ontwikkelen zich op manieren die het verhaal dragen. Je voelt waar hun keuzes vandaan komen, ook als je het er niet altijd mee eens bent. Dat zorgt voor betrokkenheid, zonder dat het sentimenteel wordt.
Tegelijkertijd ligt daar ook een beperking. De nadruk op tempo en afwisseling maakt dat sommige momenten minder uitgediept worden dan ze zouden kunnen zijn. Bepaalde ontwikkelingen krijgen weinig ruimte om echt te landen, waardoor de impact soms sneller weer wegebt dan nodig is.
Wat overeind blijft, is de aantrekkingskracht van het geheel. Dit eerste deel zet een duidelijke basis neer en wekt vooral nieuwsgierigheid naar wat nog gaat komen. Het voelt als een begin dat bewust nog niet alles prijsgeeft, maar wel genoeg om te blijven volgen.
Toegankelijk, snel en conceptueel sterk, met een intrigerende wereld en een duidelijke spanningsboog, al had meer verdieping het geheel nog krachtiger gemaakt.
8,5/10
Door: R. de Vries
LEEUW & ZWAARD – EDJO FRANK
Met Leeuw & zwaard leverde Edjo Frank eind 2023 een roman af die duidelijk wil raken, en dat ook regelmatig doet.
Vanaf de eerste pagina zet hij in op spanning en betrokkenheid, met een verhaal dat zich niet langzaam ontvouwt maar direct de lezer naar binnen trekt. Het tempo ligt hoog, de toon is urgent, en er is weinig ruimte om afstand te nemen.
Die kracht zit vooral in de combinatie van verhaallijnen en thematiek. Frank verweeft persoonlijke verhalen met bredere maatschappelijke spanningen, denk aan macht, ideologie en de aantrekkingskracht van extremere standpunten. Daardoor voelt het boek niet alleen als een thriller, maar ook als een spiegel van een wereld waarin tegenstellingen steeds harder worden.
Wat goed werkt, is hoe toegankelijk het blijft. Ondanks de politieke lading en de grotere ideeën, blijft de stijl direct en leesbaar. Het verhaal stuurt je vooruit, zonder te verzanden in zware uitleg of abstracte beschouwingen. Dat maakt het boek meeslepend: je blijft lezen, ook omdat je wilt weten waar het naartoe gaat.
Tegelijkertijd ligt daar ook een grens. De nadruk op vaart en stellingname zorgt ervoor dat nuance soms minder ruimte krijgt. Personages bewegen zich vaak vrij rechtlijnig binnen hun overtuigingen, waardoor er minder ruimte is voor twijfel of onverwachte wendingen in hun denken. Het verhaal kiest duidelijk positie, wat het kracht geeft, maar ook iets van zijn gelaagdheid kost.
Wat overeind blijft, is de impact. Leeuw & zwaard voelt erg actueel en betrokken, en weet een sfeer neer te zetten die dicht tegen het heden aan schuurt. Het is een roman die niet probeert iedereen tevreden te houden, maar inzet op effect, en daar grotendeels in slaagt.
Meeslepend, urgent en thematisch scherp, met een sterke spanningsboog, al had meer nuance het geheel nog meer diepte kunnen geven.
8/10
Door: Rik de Lavaletta
Vanaf de eerste pagina zet hij in op spanning en betrokkenheid, met een verhaal dat zich niet langzaam ontvouwt maar direct de lezer naar binnen trekt. Het tempo ligt hoog, de toon is urgent, en er is weinig ruimte om afstand te nemen.
Die kracht zit vooral in de combinatie van verhaallijnen en thematiek. Frank verweeft persoonlijke verhalen met bredere maatschappelijke spanningen, denk aan macht, ideologie en de aantrekkingskracht van extremere standpunten. Daardoor voelt het boek niet alleen als een thriller, maar ook als een spiegel van een wereld waarin tegenstellingen steeds harder worden.
Wat goed werkt, is hoe toegankelijk het blijft. Ondanks de politieke lading en de grotere ideeën, blijft de stijl direct en leesbaar. Het verhaal stuurt je vooruit, zonder te verzanden in zware uitleg of abstracte beschouwingen. Dat maakt het boek meeslepend: je blijft lezen, ook omdat je wilt weten waar het naartoe gaat.
Tegelijkertijd ligt daar ook een grens. De nadruk op vaart en stellingname zorgt ervoor dat nuance soms minder ruimte krijgt. Personages bewegen zich vaak vrij rechtlijnig binnen hun overtuigingen, waardoor er minder ruimte is voor twijfel of onverwachte wendingen in hun denken. Het verhaal kiest duidelijk positie, wat het kracht geeft, maar ook iets van zijn gelaagdheid kost.
Wat overeind blijft, is de impact. Leeuw & zwaard voelt erg actueel en betrokken, en weet een sfeer neer te zetten die dicht tegen het heden aan schuurt. Het is een roman die niet probeert iedereen tevreden te houden, maar inzet op effect, en daar grotendeels in slaagt.
Meeslepend, urgent en thematisch scherp, met een sterke spanningsboog, al had meer nuance het geheel nog meer diepte kunnen geven.
8/10
Door: Rik de Lavaletta
bottom of page