- PETRA SCHULEIN CORET

Roberto Casiraghi slaakte een zucht van verlichting. Met een plof viel hij neer op het houten bankje van de derde klasse. Gelukkig was de trein bijna leeg. Achter hem verdween het station met de boze wachters in de verte. Als hij geweten had wat hij nu wist had hij deze opdracht nooit aangenomen. Of misschien toch wel, hij kreeg er goed voor betaald: vijfentwintigduizend daalders. Maar dat alleen al had hem aan het denken moeten zetten.  Het klonk zo simpel. Ga naar het landh

Dit verhaal is eerder gepubliceerd in jaarboek Ganymedes-24 Zowel de mist als de man waren grijs. Het was een koude, grijze januari dag die veel te vroeg eindigde in grijze mist die een laag rijp achterliet op de takken van de kale bomen. De warme adem van de grijze man dreef in een wolkje van hem weg. Zijn grijsheid was een deel van hem, van zijn huid, zijn haar en zijn grijze pak met daarover de lange grijze winterjas. Onder een arm droeg hij een broodtrommel, onder de ande