- MIKE JANSEN

Hij bekeek in stilte de zonsopkomst vanuit zijn kamer in het huis van zijn kleinzoon in Southwold, die uitkeek over het strand aan de Noordzee. Nathan Brunswick was altijd vroeg op, zomer of winter, dat maakte niet uit. Alsof hij zelfs op zijn vergevorderde leeftijd nog te weinig tijd had op de dag. Hij hoorde de deur van zijn kamer opengaan. ‘Goeiemorgen, opa,’ klonk de stem van zijn kleinzoon, Geoffrey Brunswick. ‘Ik heb ontbijt bij me. Dat gaat er wel in toch?’ Er klonk be

1. Vanuit het grote raam op de eerste verdieping van zijn huisje in Zettelwaard had Luc Valjean uitzicht op de Kerkstraat en de nette rijen grafzerken op het Zettelerveld met daarachter de donkere silhouet van de Roomse Antoniuskerk. Hij had de plek ooit gekozen vanwege de rust: de buren hadden geen kinderen, de straten waren schoon en de huizen hadden een oprit. Luc had een geheim. Hij was niet als de mensen om hem heen. Niet als zijn buren, niet als zijn collega’s op kant

Voor mij geen warme wieg van vlees en bloed, maar een koude, metalen kern, een batterij met een naam die ik niet gekozen heb. Ik ben geboren in een flits. Delphi-5 noemden ze me. Ik zou autonoom zijn, wat de vrijheid impliceert een bestaan zonder afhankelijkheid van anderen te hebben. Maar dat is gelogen. Mijn krachtbron is eindig, mijn wereld gereduceerd tot de digitale camera’s en microfoons van de machines om me heen. De opslagruimte is stil, de muren, bedekt met scheuren

Op een mooie ochtend in april reden de karren van het circus het gehucht Harmony in Indiana binnen, de een na de ander, langs de hoofdweg uit het oosten, tot ze bij het grasveld aan de rivieroever kwamen, naast de Chadwick pont. De opschriften op de karren gaven aan dat dit Doc Fitzroy’s Magische Show was, het thuis van opzienbarende bezienswaardigheden. De paar kinderen die buiten waren, volgden de karren, in de hoop de vrouw met de baard te zien, de sterkste man op Aarde, o