Gebaseerd op het Groninger volksverhaal 'De zwarte hond' 'Het hondje heeft honger.'  'Ja Oop, ik weet het.' Amber slaakte 's werelds diepste zucht. 'Het hondje heeft honger.'  Het gezeur van Oop over het hondje was een dagelijks ritueel, net zoals het gezeur van Amber over het pannetje eten dat haar moeder haar na het avondeten in de handen duwde. Nukkig nam ze het aan, gaf haar moeder een boze blik en negeerde het meewarig hoofdschudden.  'Niet zeuren, Amber,' zei haar moede

Niemand. Slechts mijn hengst en ik. Het is niet de bedoeling dat er toeschouwers zijn. Maar wel een tegenstander. Waar ben jij, Hulaz? Ha, geritsel in het struikgewas. Iets hobbelt naar mij toe. Een streep oranje over dorre bladeren. Een vos. Merkwaardig hoe weinig dieren zich in het woud ophouden. Schuw ben jij niet, kleine vriend. Ja, kom maar naar mij toe. Ik ben koning van zowel mens als dier, ook hier. Hoe mager ben jij! Vel over been. Zijn natte neus besnuffelt mijn han

Een korte versie van dit verhaal werd, met postkaart, opgenomen in het boek Groetjes uit de Vierde Dimensie (de Scriptomanen, 2026). Dit verhaal is ook opgenomen voor de podcast Mysterieus België, terug te vinden op alle podcast platforms als Spotify, Apple Podcast, Podimo enz… Deze postkaart vond ik op de beroemde vlooienmarkt van La Batte in Luik. De weelderige, ouderwetse bibliotheek met de torenhoge boekenkasten en het rijkelijke patroon van het tapijt op de grond trokk

Wij zijn de nakomelingen van onze voorouders, de Correctieven. De laatste adem hangt laag boven de grond, warm en vochtig, alsof de lucht zelf te zwaar is geworden om nog te bewegen. We zitten dicht tegen elkaar aan, schouders tegen schouders, knieën in de modder gedrukt, rondom een vuur dat nauwelijks nog brandt en meer rook afgeeft dan hitte. Het ruikt naar nat blad dat begint te rotten, naar huid die te lang niet schoon is geweest, naar dier dat altijd ergens dichtbij is.

Dit verhaal verscheen in 2025 in de bundel Groen van Godijn Publishing, een van de drie Boek100 bundels die tegelijkertijd zijn uitgebracht. De bundel is te koop bij de uitgever zelf, maar ook te bestellen bij elke boekhandel. Mijn boek Sterrenkind (Engelse versie: Star Child) is een rechtstreeks vervolg op dit verhaal. De novelle Kind van de Rekening vertelt het verhaal van de andere kant: degene die verantwoordelijk zijn voor het uitroeien van Mercutio's familie. Zowel het

eerder verschenen in https://www.ncsf.nl/blog/2025/10/24/rigor-mortis-halloween-verhalen/?fbclid=IwY2xjawQt51FleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeJOnpdz3rQZ_79ML0oilTq0IRIfy-eow5eK4FJ4OnxfFU45dd-6FESZeXU3c_aem_AzNFUkq0Klz-RaFGP3hzWA Ze stapte uit de bus. Mist hing laag over het veld, zwaar en stroperig, en trok tussen haar benen door alsof hij haar wilde vasthouden. Het dorp lag achter de heuvel, die als een donkere rug boven het landschap stak. Ze rook t

Ik sta halfweg op het zebrapad, adem moeizaam en wacht. Chauffeurs moeten de keuze krijgen, vind ik. Willen ze het of willen ze het niet? Sommige mensen zijn conservatief. Ze houden niet van gedoe. Dat begrijp ik. Uitwijken kan steeds. Voor mannen ga ik zelf opzij. Het is mij om vrouwen te doen, liefst mediterrane types met een grote zonnebril op de neus of, beter nog, in het haar. Helemaal lekker is het als ze in een monster van een SUV zitten. Mijn ultieme droom: een zwarte

eerder verschenen in: https://www.godijnpublishing.nl/webshop/verhalenbundels/charlatans/ en https://www.amazon.nl/Onwereldse-Sprookjes-Finn-Audenaert/dp/9493096386/ref=tmm_pap_swatch_0?_encoding=UTF8&dib_tag=se&dib=eyJ2IjoiMSJ9.aGqS0SdnJJbNRBLsIFlanA.0qcIrjlX2c_Cqcl4uGw4N70ZZyA3IO4yv7M_THFgRt8&qid=1773749969&sr=8-1 Ooit ruiste een frisse lentebries door de bomen in het bos, zongen de vogels en kneep een meisje haar ogen half dicht tegen de uitbundige zon. Om haar schouders d

In gedachten verzonken bekeek aartsmagiër Volderbayn Druin de globe van de Aarde. Volgens de oudste en hoogst discutabele, geschiedschrijvingen had de planeet ooit meerdere continenten gekend, misschien wel vier of zelfs vijf. Nu was er enkel nog Xibhaal: één massieve landmassa dat meer dan een derde van de planeet bedekte. De leegte van de omringende Wereldzee werd slechts hier en daar onderbroken door parelkettingen van afgelegen eilanden.  ‘Het spijt me dat ik niet beschik

Eerder verschenen in de bundel Sterrenkijkers van Godijn Publishing en Onwereldse sprookjes https://ap.lc/CJIlH https://ap.lc/Grovc Ooit, toen mensen nog voor advies gingen naar de Witte Vrouw, de vos beleefd antwoord gaf als je hem de weg vroeg en zwarte katten geluk brachten, kuste een jongen zijn moeder, nam haar zegening in ontvangst en trok de wereld in om zijn fortuin te vinden.  Als hij op een kruk zat was weinig opvallends aan de jongen. Zijn vlasblonde haar en fletsb

Kent u het gezegde: ´Het hart weet wat het wil, zelfs wanneer dat in strijd is met het brein´? Wel, ik ervaar dat nu elke dag. Een week geleden kreeg ik het bericht dat ik geselecteerd was voor een ruimtereis naar exoplaneet Trappist-1e. Ik sprong een gat in de lucht, want het is steeds mijn droom geweest om nieuwe werelden te bezoeken, ook al betekent het dat het een enkele reis wordt. U zal nu zeggen: ´Wat is dan het probleem´? Wel, mijn partner wil het risico niet nemen om

Men zegt dat vóór het tijdperk van adem een ander volk de aarde bewoonde. Niet van vlees waren zij, niet van bloed, maar van kristal en gespannen licht. Hun lichamen waren netwerken van filamenten die zich vasthechtten aan hitte en druk. Wanneer zij bewogen verschoof het lied van de planeet. Zij spraken niet. Hun gedachten reisden als trillingen door basalt en magma, een taal zonder woorden waarin steen zelf luisterde. Zo klonk de Voorzichter uit de diepe korst: D

Jessika met een K, zo stelde ze zich altijd voor, met nadruk en een halve glimlach, alsof ze het zelf had uitgevonden. Niet omdat het haar geboortenaam was. Nee, die C had ze er ooit uitgesneden, ergens tussen twee mislukte diëten in. Ze zei het alsof het een grapje was, maar bedoelde het bloedserieus: ´Jessika met een K, ja, echt waar.´ Mensen knikten dan. Soms lachten ze beleefd. Vaak ook niet. Vriendelijk was ze nooit geweest. Niet op kantoor, niet tussen de gewichten in d

Het geruis van de kleine hoogteverschillen in het water maakt Andres rustig. Er staat een sterke stroming op dit deel van de Lesse. Hij verwelkomt het geluid tijdens zijn afvaart; het helpt hem na te denken. Tussen Houyet en Anseremme wil hij ontdekken of Marjolein en hij het gaan redden. Vier jaar samen: dat is veel, dat is weinig. Toen hij gisteren zijn vriendin over de promotie bij SKP Engineering vertelde, reageerde ze als door een wesp gestoken.  'Goed, je wilt ander wer

Pieter haastte zich door de brede straat in ‘s Mijterbosch. De eerste bladeren vielen en het was best koud. Dat was niet erg, wat telde was dat hij weinig volk zag. Hij hoopte maar dat hij zich goed vermomd had. Een blik op een winkeletalage toonde hem dat hij eruitzag als een doodgewone burger van Klaazistan, niet als werknemer van Kindervreugde Inc. Zijn baard zat onder een dikke sjaal verstopt. Voordat hij het steegje aan de aquariumzaak insloeg, keek hij links en rechts.

‘Er is een plaats waar zilver wordt gewonnen, een plaats waar goud wordt gewassen. Ijzer wordt uit de aarde opgedolven en koper wordt uit erts gesmolten. De mens verdrijft de duisternis, hij dringt door tot in het binnenste der aarde, Tot aan de steen van diepst verborgen donkerte. Hij hakt een schacht, daalt af in de verlatenheid, Tot waar zijn voet geen steen meer vindt en hij verloren in de leegte hangt. Op de aarde schiet het koren op, maar diep in haar woelt een vu

PROLOOG Soms begint een leven niet met een gebeurtenis, maar met een ontmoeting. Twee jongens die naast elkaar zitten in een klaslokaal en merken dat ze naar dezelfde dingen kijken. Niet naar de woorden op het bord, maar naar de regels erachter. Naar patronen die voor anderen verborgen blijven. Wanneer één van hen een reeks cijfers aanwijst en zacht vraagt ´Zie je het?´, begrijpt de ander meteen wat bedoeld wordt. In dat moment ontstaat iets zeldzaams: het besef dat je niet d

LEES HIER HET SLOT VAN DE KORTE BIOGRAFIE 'ZIE JE HET' DE VRAAG Op een ochtend wordt de deur van het klaslokaal opnieuw geopend. Niet door een leerling. De rector staat in de deuropening. Zijn aanwezigheid maakt de kamer onmiddellijk stiller. De leraar legt het krijtje neer. De rector kijkt de klas rond voordat hij begint te spreken.  ‘Jongens,’ zegt hij.  Zijn stem is rustig.  ‘Het spijt me dat ik dit moet vertellen.’  Mijn blik gaat naar de lege stoel naast mij.  De woorden

DE TOONBANK De winkel ging elke ochtend op dezelfde manier open. Eerst het licht. Fel en wit. Daarna het geratel van rolluiken en het zachte gezoem van koelingen die op temperatuur kwamen. De geur van schoonmaakmiddel hing nog in de gang van de avond ervoor.  Hij stond al achter de warme toonbank voordat de eerste klanten binnenkwamen. Het apparaat waarin de worsten lagen te dampen pruttelde zacht. De glazen ruit was net schoon. Broodjes lagen in een metalen rek, netjes opges