MIJN DROOMWENS - PATRICK VAN DE WIELE

Kent u het gezegde: ´Het hart weet wat het wil, zelfs wanneer dat in strijd is met het brein´? Wel, ik ervaar dat nu elke dag. Een week geleden kreeg ik het bericht dat ik geselecteerd was voor een ruimtereis naar exoplaneet Trappist-1e. Ik sprong een gat in de lucht, want het is steeds mijn droom geweest om nieuwe werelden te bezoeken, ook al betekent het dat het een enkele reis wordt. U zal nu zeggen: ´Wat is dan het probleem´? Wel, mijn partner wil het risico niet nemen om mee te vertrekken. Ik moet nu kiezen om alsnog te vertrekken of hier bij haar te blijven.

 Mijn vader zei steeds: ´de wens is de vader van de gedachte´, met andere woorden ´je gelooft iets, omdat je dat zo wil´. Wel, sedert ik hoorde van een kolonisatiereis naar de planeet Trappist-1e was het mijn droomwens om daar deel van uit te maken. Een moeilijke en langdurige selectieprocedure volgde daarop, waarbij mijn vrouw nogal op de vlakte bleef. Ik dacht bij mezelf: ´die draait wel bij´. Maar nu we zover zijn, wordt dit een breekpunt…

 Trappist-1e, ook wel 2MASS J23062928-0502285 e genoemd, is een rotsachtige exoplaneet ter grootte van de aarde die in een baan binnen de bewoonbare ´goudlokjeszone´ rond de ultrakoele dwergster Trappist-1 draait, op een afstand van 40,7 lichtjaar van de aarde in het sterrenbeeld Waterman. De Spitzer-ruimtetelescoop bevestigde immers dat die exoplaneet een van de zeven planeten was die in een baan om de ster draaiden. Trappist-1e heeft de beste kans om een aardachtige oceaanplaneet te zijn.

 Ik loop nu letterlijk met mijn hoofd tegen de muur, want ze kan heel koppig zijn. Dat zorgt uiteraard voor hoogoplopende ruzies, waarbij we beiden goed beseffen wat er op het spel staat. Waarom gaat ze nu gewoon niet mee om daar een nieuw bestaan op te bouwen? We hebben geen kinderen, onze ouders zijn overleden. Wat houdt haar hier? De angst voor het onbekende? Ze haalt zich allerlei vooroordelen voor de geest, die ze als waarheid aanneemt.

 Ik beeld me al de kolonisatie van Trappist-1e in, na de lange diepvriesslaap van 40 lichtjaren aan boord van het arkschip. Sinds de exoplaneten in 2016 en 2017 ontdekt waren, ben ik erdoor gefascineerd. En alhoewel we toch al een en ander te weten gekomen zijn over de leefbaarheid op Trappist-1e, rijzen er uiteraard nog steeds vragen. Ik blijf geloven in een goede afloop en we zullen wel zien wanneer we aankomen.

 Maar Cassandra plooit niet. Kunnen jullie me alsjeblieft helpen om argumenten aan te reiken die haar zouden kunnen overtuigen? Wordt mijn toekomst Trappist-1e of Cassandra? Ik heb nooit gedacht dat mijn droomwens het einde van mijn relatie zou kunnen betekenen. Maar ik voelde wel naarmate de selectieprocedure vorderde, ze zich terughoudender opstelde dan in het begin. Waarschijnlijk geloofde ze aanvankelijk niet in mijn slaagkansen, maar nu nadert het punt waarop ze moet beslissen om te blijven of me te vergezellen.

 Door mijn job als biochemicus kwam ik uiteraard al snel in aanmerking om het leven daar helpen in kaart te brengen. Stel je voor, om een samenleving vanaf nul te kunnen heropbouwen en alle slechte factoren hier op aarde achter te laten. Een nieuw paradijs.

 Mijn liefde voor haar staat nu in de weg van mijn droomwens. En die spanning zorgt dagelijks voor nog meer stress. Ik heb het gevoel dat we mekaar beginnen te ontlopen, om ruzies, waar je toch niet uitkomt, te vermijden. Haar koppigheid tegenover mijn hartenwens!

 Mijn hoofd zegt ´ga ervoor´, terwijl in mijn hart onze jarenlange liefde mij tegenhoudt. Hoe dan ook, welke keuze ik ook maak, het zal pijn doen, of ik nu vertrek, en Cassandra achterlaat, of hier blijf, en daarna zal treuren omdat ik niet meegegaan ben. Zij is immers meer het type dat met haar beide voeten op de grond staat, en al die mogelijkheden niet wil. Zij kiest voor stabiliteit, voor een vertrouwde omgeving, terwijl ik wil exploreren… Waarom kan die keuze zo verscheurend werken?

 Cassandra ziet overal gevaren, bij de lancering, tijdens de diepvriesslaap, tijdens de landing, van vreemde virussen tot mogelijk gevaarlijke diersoorten ginder. Ik heb geprobeerd om haar lectuur daarover te geven, om haar te informeren, maar ze wuift bewust alles weg. Ik denk soms aan het beeld van een struisvogel, die zijn kop in het zand steekt. Laatst speelde ik het liedje ´Wishing on a star´ af, ja ik geef het toe, om haar te beïnvloeden. Maar niks werkt.

 Zien jullie mij nu als een egoïst? Moet ik op zoek naar een andere droomwens? Hoe kan het leven toch zo moeilijk zijn? Hoe kan de ratio zo sterk indruisen tegenover de emotie? Mijn collega’s raden me aan om mijn hart te volgen, en voor Cassandra te kiezen. Maar als ik die optie neem, ga ik dan geen haat tegenover haar beginnen koesteren, omdat ze me weggehouden heeft van mijn droomwens? Gaat die keuze uiteindelijk niet leiden tot een breuk tussen ons?

 Ik klamp me vast aan een ander spreekwoord dat ik onlangs op Tv hoorde. ´Wensen zijn zoals kerstkoekjes. Het duurt even vooraleer ze gebakken zijn.´ Draait Cassandra aldus nog bij? De deadline nadert, en ik moet kiezen. Ik besef heel goed dat ik heel wat vertrouwde dingen zal moeten achterlaten, en waarschijnlijk ook missen, maar daar staat tegenover een compleet nieuw gamma aan mogelijkheden. Nieuwe fauna en flora, nieuwe kansen om een samenleving op te bouwen weg van oorlog, racisme, klimaatveranderingen, en wat er in onze hedendaagse maatschappij allemaal fout loopt.

 Ten einde raad ging ik een psycholoog raadplegen, die me de volgende raad gaf: ´Wanneer je je ego volgt, dan wil je iets hebben van de buitenwereld; veiligheid, waardering, liefde, aandacht en dergelijke. Je hart is liefde, aanwezigheid en aanvaarding en juist het willen geven aan de buitenwereld. Lange tijd zul je waarschijnlijk zowel ego-verlangens als je hart volgen waarbij gaandeweg je hart de ego-verlangens verlicht en oplost. Op zo’n manier kunnen uiteindelijk het hart en het hoofd (gevoel en verstand) steeds meer samenkomen en samen gaan werken.´

 Help me alsjeblieft! Overmorgen loopt immers de deadline af.