DE BEZICHTIGING – ROXANNE BORGMAN

De keuken gaf de doorslag. Hij zag het op haar gezicht: hier kon ze zich helemaal uitleven met haar hobby. Ze zou de gerechten tentoonstellen op het keukeneiland en dan zouden hij en Simone - wel vanuit haar kinderstoeltje natuurlijk - alle recepten voor haar nieuwe kookboek beoordelen.

 De medewerker van de woningbouwcorporatie klapte trots op het fornuis met zes kookpitten.

 ‘Dit fornuis is geheel elektrisch en dankzij de zonnepanelen zal het gebruik extra zuinig zijn.’

 ‘Ik heb wel nog een vraag,’ zei Meryam.

 De medewerker glimlachte breed.

 ‘Natuurlijk! Ik sta tot uw dienst, mevrouw Winham.’

 ‘Worden de zonnepanelen regelmatig schoongemaakt? Ik weet van een kennis dat zij vaak last had van Saharazand dat via Spanje en Frankrijk naar Nederland kwam. Het zorgde vaak voor een verlaging van de opbrengst.’

 De medewerker glimlachte nog steeds en bewoog met haar ogen alsof ze ergens in haar hoofd zocht naar het antwoord.

 ‘Dat is een ingewikkelde vraag, mevrouw Winham,’ zei ze uiteindelijk. ‘Woningbouwcorporatie Fijn Wonen doet eenmaal in de vijf jaar een onderhoudsbeurt voor zonnepanelen. Verder hoeft u niets te doen. De vuilafstotende laag in combinatie met regenval is voldoende om de zonnepanelen schoon te houden.’

 Meryam schudde haar hoofd.

 ‘Dat is alleen voldoende als de panelen in een hoek van minstens twintig graden zijn geplaatst. Anders moeten ze jaarlijks worden gereinigd.’

 De medewerker keek haar nietsziend aan en Meryam trok een wenkbrauw op.

 Gerrie fronste.

 ‘Ik denk niet dat ze de vraag begrijpt, schat. Misschien moet je hem anders formuleren.’

 Meryam zuchtte.

 ‘Staan de zonnepanelen in een hoek van minstens twintig graden?’

 De medewerker bewoog weer met haar ogen.

 ‘Mijn excuses. Ik denk niet dat ik uw vraag begrijp. Probeer het nog eens.’

 Meryam gromde.

 ‘Kan ik een medewerker spreken?’

 ‘Wilt u een medewerker spreken?’ vroeg de medewerker.

 ‘Ja, dat zei ik toch? Ben je soms doof?’

 ‘Schat, weet je nog wat de huisarts zei over stress?’ Gerrie negeerde het feit dat zijn vrouw met haar ogen rolde. ‘Adem in. Adem uit. Je weet dat het soms even kan duren.’

 Meryam zuchtte.

 ‘Ik ben die AI-bots zat. Ze worden te pas en te onpas ingezet bij belangrijke zaken. Voor dit soort dingen moeten ze echte mensen sturen.’

 ‘Een moment, alstublieft,’ zei de medewerker. ‘Alle medewerkers zijn in gesprek.’

 De medewerker opende haar mond. Wachtmuziek schalde door de keuken.

 Simone, die heerlijk in de kinderwagen had liggen slapen, huilde.

 Gerrie probeerde haar te sussen.

 ‘Hoelang nog?’ riep Meryam.

 De medewerker glimlachte.

 ‘Nog 1.234 wachtenden voor u. Wilt u thee met een versnapering terwijl u wacht?’