EEN RONDJE INFOSTAD: LINA VERSUS DONNIE - FINN AUDENAERT

I. EEN RONDJE OPROEPEN

‘Hoeveel uitsteeksels bezit de gemiddelde Aardse dwaler?’

 ‘De Aardse dwaler bezit vier grote uitsteeksels en een twintigtal kleinere.’

 ‘Zijn alle uitsteeksels in de ondergrond verzonken?’

 ‘Nee, de Aardse dwaler gebruikt twee grote uitsteeksels om zich voort te bewegen.’

 [...]

 ‘Slechts twee?’

 Lina kneep haar ogen dicht en telde tot tien.

 ‘Heeft u een andere zoekopdracht?’

 [luid geloei]

 ‘Uw uitroep van ongeloof staat genoteerd in onze databank. Altijd blij u van dienst te zijn. Tot hoors.’

 Lina haakte in en keek op de wandklok, een ouderwets ding van het ijsplaneetje Quaoar. KosmOnthaal had een zwak voor retro-stijl, ook al maakte het centrum tegelijk gebruik van de nieuwste technologie. Het maakte allemaal deel uit van het Esthetisch Plan van generaal Vanderbilt, wiens voorliefde voor het glorieuze verleden van Terra bekend was.

 Ze dacht er het hare van: je kon moeilijk ontkennen dat de planeet nog slechts een curiosum was, niet meer dan de vraagbaak van het heelal. Een veredeld antwoordapparaat dus. Hier werd geïnformeerd, elders werd geleefd.

 In elk geval, het was pas tien voor middernacht. Ze gaapte.

‘Definieer het begrip [gebliep] voedsel.’

 ‘Voedsel is brandstof voor het lichaam.’

 ‘Definieer het begrip [gebliep] lichaam.’

 ‘Lichaam is de veruitwendiging van de levensvorm.’

 Lina kon een zucht niet onderdrukken. Dit klonk als een inwoner van WASP-12 b. Ze keek naar de coördinaten op het display. En jawel: een allesvrager uit het stelsel Voerman. Toch aarzelde Lina. Ze kon het schermpje de laatste tijd niet vertrouwen. Er waren al storingen geweest.

 ‘Definieer het begrip [gebliep] …’

 ‘Mijn excuses, ik moet u on hold zetten. We ontvangen net een dringende oproep van een stelsel in hoge nood.’

‘Gnork gnork. AARDVROUW.’

 Jasses, nu die weer. Het zat niet mee. Lina balde haar handen tot vuisten.

 ‘Gelieve uw zoekopdracht als bevel of vraag op te geven.’

 ‘AARDVROUW OPWINDENDE STEM! Gnork gnork.’

 ‘Ik schakel u door naar een mannelijke collega.’

 ‘Gno-’

 [klik]

II. EEN RONDJE INFOSTAD

LINA

Lina schoof het toestel van zich af. Wat een rotdag. Ze werkte zich al uren in het zweet, niet alleen door de hitte die Terra teisterde, maar ook door het rariteitenkabinet dat KosmOnthaal geworden was.

 Eerst maar om de hoek een bakje virtu-friet prikken. En een eco-douche nemen. Ze werkte pas een jaar in InfoStad, maar ook zij had recht op een pauze, toch?

 Ze draaide zich met tegenzin naar haar collega om. De wieltjes van de bureaustoel piepten onaangenaam.

 ‘Donnie, ik schakel de chatbot in. Module ‘vriendelijk-vrouwelijk’, goed? Als jij de oproepen laat filteren op woordherkenning, komt het helemaal goed. Plaats de serieuze vragen maar in de wachtrij. Over twintig minuutjes ben ik er weer.’

 De enige manier om iets van Donnie gedaan te krijgen was te doen alsof ze al veel langer dan hij in deze vergeetput werkte. Ze wendde haar gezicht zo snel mogelijk van hem af en stond op. Hij moest vooral geen ideeën krijgen.

DONNIE

‘Al goed, poes.’ Donnie liet zijn blik over haar rug naar beneden dwalen. Lina was uit het verkeerde hout gesneden; ze ontbeerde het enthousiasme van een echte vrijwilliger. Zou ze via het activeringsstatuut KosmOnthaal binnengerold zijn? Tsss, laat het maar aan het Regime over om werkweigeraars met lichte dwang de maatschappij in te duwen. Vrijwilligeren op Terra of een weinig benijdenswaardige baan aannemen als chon-delver in de barre Oortwolk. Je kon het nauwelijks een keuze noemen. Donnie knikte goedkeurend.

 Ze was in elk geval hier. Hij slikte.

LINA

Op weg naar buiten zwaaide Lina opzichtig met haar rode krullen. Die hele Donnie kon haar rug op. Met zijn domme blikken, zijn staren zodra hij geen oproep kreeg. Jammer dat hij zo lelijk als de nacht was. Hoe kwam het trouwens dat zíj zoveel oproepen moest beantwoorden? Soms zag ze hem zonder schroom online schaken. Meestal verloor hij.

LINA

Bertje, de waard van Vreten & Spoelen, salueerde alsof ze generaal Vanderbilt zelf was toen ze zijn zaak binnenstapte. Zij als bevelhebber van Terra, afdelingshoofd van het Regime? Nee dank je, ze had het al lastig genoeg bij KosmOnthaal.

 ‘Ha, die Lina! Fris en vrolijk als altijd.’

 Dat was licht overdreven.

 Bertjes ogen blonken. ‘Kleintje met mayo, twee frikadellen? Aardse klassiekers vallen niet te kloppen. Blikje heroïne erbij?’

 De mannen in dit nest waren allemaal eender. Sinds het Cola-conglomeraat veroordeeld was voor clandestiene narcoticahandel, was het de risee van de middenstand. Alleen, dat was dertig jaar geleden, onder het vorige Regime. ‘Blikje heroïne.’ Ouwe bak.

 Zou ze virtu-friet nemen? ‘Ik heb meer trek dan honger, Bertje. Doe me een portie mozzarellasticks. Is er een eco-douche vrij?’

 ‘Tuurlijk wel, meissie.’ Bertje grinnikte. ‘Jij slaat geen dag over. Ik moet gewoon even de solo-cabine poetsen. Ik had eerder vandaag een Kepleriaan van 452b over de vloer. Dan weet je het wel.’ Hij haalde onbeholpen zijn schouders op.

 Lina stelde zich liever niet voor hoe de cabine er nu uitzag. Ze keek al de hele avond uit naar die tien minuutjes onbezorgd eenentwintigste-eeuws lentegevoel. Een holografisch zonnetje, vogels, wat groen, een verkoelende waterstraal. Meer verlangde ze niet.

 Bertje stak zijn hand op. ‘Kijk straks niet in de cabine met het paarse gordijn, want dan komen de mozzarellasticks weer je mond uit. De duo-cabine wordt een keertje gebruikt.’ Hij liet een betekenisvolle pauze vallen.

 Alsof Lina zo nieuwsgierig was. Afijn, dat was ze wel, maar dat hoefde Bertje niet te weten. Ze draaide opzichtig met haar ogen. Ongelofelijk dat er enkele meters verderop gerollebold werd. Kon je op een saaiere plek leven dan in een ambtenarennest genaamd InfoStad? Op Donnie na leek elke inwoner een eunuch. Neem nu Bertje. Als je dat vergeleek met die geile gozers verderop in het heelal … Ze schudde haar hoofd. Het had geen zin om aan haar baan te denken. Daarvoor was ze net níet hier.

 Hoe gek de oproepen bij KosmOnthaal de laatste tijd ook waren, ze hoefde er de gezichten van de wezens tenminste niet bij te zien. Godzijdank was de visuele component afgeschaft na een incident met de Moefat-stammen van HD1. Hun rituele paringsdans bij de oproepen had enkele collega’s een hartaanval bezorgd. Dat was voor haar tijd.

 Haar gedachten dwaalden af naar de gesprekken van net. Klopte haar vermoeden? Seinde Donnie puberale wezens uit het hele universum in over haar, zodat ze haar bizarre of zwoele vragen zouden stellen? Dat soort ongein was zeker iets voor hem.

 Bertje zette met een smak haar snack op de toog.

 ‘Hier is je bakkie mozzarellasticks. Smakelijk. Ik blink dadelijk die cabine voor je op. Hou jij de zaak in de gaten?’

 Lina knikte. Ze keek rond: afbladderende verf, stoelen die ooit wit waren. Vreten & Spoelen had betere dagen gekend. Zo laat op de avond was het er uitgestorven, op dat ene koppeltje na. Voor veel burgers gold op bevel van generaal Vanderbilt de avondklok. Lina had daarom steevast haar KosmOnthaal-pasje op zak.

 De sticks flikkerden geruststellend felgeel in het bakje. Lina stak gulzig haar hand uit en begon te eten.

 Bertje verliet de toog. Ze hoorde hoe hij in de gang discreet een wijsje floot om het paar in de duo-cabine te waarschuwen voor zijn passage. Een luid gekir en een diepe grom weerklonken. Lina stelde zich genoeglijk de holografische beelden voor waarmee de twee zich omringden. En de rest … Zo kwam ze ook een beetje aan haar trekken. Haar mondhoeken zakten. Waarom was zij nog niemand tegengekomen met wie ze zo’n cabine kon delen?

 Toen de winkelbel rinkelde, schrok ze op. Het kon niet waar zijn!

 ‘Linaatje lief,’ zei een al te bekende acht: ik kom ook iets prikken. Waarom één chatbot inzetten als je er twee hebt? Het Sombrerostelsel en het Hoedenplankstelsel zijn vernietigd. Hoorde ik pas van een stel verontwaardigde lui uit de Andromedanevel. Dus het aantal oproepen ligt flink lager het komende half uur.’ Donnie grijnsde. ‘Of hoger, maakt niet uit.’

 Lina rilde. Er bleven genoeg stelsels over, daar ging het niet om. Nee, gevaarlijker was dat Donnie het voor het eerst gewaagd had haar buiten KosmOnthaal te volgen. Op dat incident laatst langs de zweefparking na. Zijn hand op haar schouder. Had ze daar maar melding van gemaakt bij het management …

 ‘He, Donnie,’ zei ze met licht trillende stem, ‘ik geloof dat mijn eco-douche klaar is. Ik, euh, ik heb Bertje een gedachtenismodule laten instellen voor mijn betovergrootmoeder. Door die drukke baan kom ik maar niet aan rouwen toe.’

DONNIE

Donnies glimlach verdween als sneeuw voor de zon. Hij deed alsof hij niets gehoord had.

 ‘Ik rammel van de honger.’ Iets anders kon hij niet bedenken.

 Het werd weer niets vanavond. Lina was nochtans duidelijk alleen – eenzaamheid herkende hij maar al te goed. Hij tikte te hard op zijn pols-unit.

 ‘Even het log van de chatbots bekijken, je weet maar nooit.’

 Een reeks yyyyyyyyyy’s verscheen op het schermpje en leek hem uit te lachen.

 Hij herinnerde zich flarden van de visu-files die hij ooit doorstuurde, hoe de uit de kluiten gewassen protozoën van 51 Pegasi b op hun monitoren giechelden. Lina die zich slaperig uitrekte op de bureaustoel. Lina die zich vooroverboog naar de koffiezet, rokje iets omhoog. Zij vonden het hilarisch én opwindend om de AARDVROUW op te roepen.

 Zou ze werkelijk een gedachtenismodule aangevraagd hebben?

LINA

Bertje, die al te vaak zijn eigen troep at, zwoegde zich een weg naar de toog. Het zweet parelde op zijn voorhoofd. Hij waaide zichzelf opzichtig koelte toe met de doek waarmee hij zo-even de cabine gepoetst had. De groene druppels spatten in het rond. Drama vóór hygiëne. Misschien moest Lina een andere eettent opzoeken. Ze had onlangs gehoord dat er verderop een baadtempel was die een aurale ervaring aanbood. Geen beelden, gewoon ouderwets rustgevende klanken bij het wassen. Alvast het proberen waard.

 ‘Helemaal klaar voor je. Ga jij maar lekker genie-’

 ‘Dank je, dank je,’ onderbrak Lina Bertje snel, voordat ze zich tot Donnie richtte. Hoe raakte ze van hem af?

 ‘Ik zie je straks in KosmOnthaal, goed? Ik ga tien minuutjes rouwen, meer niet.’ Ze zag hem ineenkrimpen, beet op haar lip en wees naar de toog. ‘Er is een mozzarellastick over. Als je honger hebt …’

 Daar moest hij het maar mee doen. Nog voor hij kon antwoorden, zette ze er de pas in. Vijf grote stappen en ze ging de hoek om, de gang met de cabines in. Ze floot onzeker Bertjes wijsje.

 ‘Gnork gnork,’ klonk het uit de cabine met het paarse gordijn.

 Lina bleef stokstijf staan.

 Gnork gnork?

 Ze kreeg het ineens wel heel warm.

 Hoe groot was zo’n duo-cabine precies?